نمىشود ( اطلاق ) مگر در موردى كه قابل براى تقييد است . و با عدم امكان تقييد ، كشف نمىشود از عدم تقييد ، ارادهء اطلاق .
نكات دستورى و توضيح واژگان
و تعلّق الامر به واقعا : ضمير در « به » به كلّ واجب برگشته و كلمهء « واقعا » تمييز نسبت و مقصود از آن نيز مقام ثبوت مىباشد .
ينقسم الى ما يؤتى به : ضمير در « ينقسم » به كلّ واجب و در « به » به ماء موصوله كه به معناى واجب بوده برمىگردد .
بداعى امره : ضمير در « امره » به واجب برمىگردد .
ثمّ ينقسم ايضا : ضمير در « ينقسم » به كلّ واجب برمىگردد .
معلوم الوجوب و مجهوله : ضمير در « مجهوله » به وجوب برمىگردد .
لانّها من لواحق الحكم : ضمير در « لانّها » به تقسيمات ثانويّه برمىگردد .
بداعى امرها : ضمير در « امرها » به صلاة برمىگردد .
فى هذه الحالة : يعنى « قبل تحقّق الحكم » .
لا امر بها : ضمير در « بها » به صلاة برمىگردد .
حتّى يمكن فرض قصده : ضمير در « قصده » به امر برمىگردد .
ان يكون الامر مقيّدا به ؟ : ضمير در « به » به قصد امتثال برمىگردد .
و لازمه ان يكون الخ : كلمهء « واو » حاليه و جمله بعد حال بوده و ضمير در « لازمه » به مقيّد بودن امر به قصد امتثال برمىگردد .
و هذا خلف او دور : مشار اليه « هذا » لزوم بودن امر ، فرع بر قصد امر مىباشد .