الّذى لا يحتمل معه الخلاف : ضمير در « معه » به نصّ برگشته و موصول « الّذى » با جملهء بعدى كه صلهاش بوده ، صفت براى « النّصّ » مىباشد .
فانّ الاصل حينئذ : يعنى « در حين اذ كان يحتمل ارادة خلاف الظّاهر » .
على الظّاهر فيه : ضمير در « فيه » به معناى خاصّ برمىگردد .
ظاهر فى عدمه : ضمير در « عدمه » به تقدير برمىگردد .
و هكذا فى باقى الاصول المذكورة : مقصود از « هكذا » يكى بودن مؤدّاى اصول مىباشد .
بل كلّها يرجع اعتبارها الخ : ضمير در « كلّها » به « هذه الاصول » يعنى اصول مذكوره و در « يرجع » به « كلّها » و در « اعتبارها » نيز به « هذه الاصول » برمىگردد .
هو اصالة الظّهور : ضمير « هو » به اصل واحد برمىگردد .
و لذا لو كان الخ : مشار اليه « ذا » اصل در حقيقت ، يك اصل و آن اصالة الظّهور بوده مىباشد .
و كان الاصل من اللّفظ المجاز الخ : اين عبارت و بعد از آن در واقع بيان « انعكس الامر » مىباشد .
و مقتضاه : ضمير در « مقتضاه » به اصل برمىگردد .
حينئذ : يعنى « حين اذ كان الكلام ظاهرا فى المجاز » .
و هكذا : مقصود از « هكذا » يعنى امر به عكس بوده مىباشد .
شرح ( پرسش و پاسخ )
160 - اصالت ظهور و موردش كدام است ؟ ( 5 - اصالة الظّهور . . . على الظّاهر فيه )
ج : مورد اصالت ظهور آنجايى است كه لفظى ، ظاهر در يك معناى خاصّى است