و موردها : ضمير در « موردها » به اصالت اطلاق برمىگردد .
له حالات و قيود : ضمير در « له » به لفظ مطلق برمىگردد .
يمكن ارادة بعضها منه : ضمير در « بعضها » به حالات و قيود و در « منه » به لفظ مطلق برمىگردد .
لاحتمال وجود القيد : دليل براى شك در ارادهء بعض حالات و قيود است .
فيقال الاصل الاطلاق : كلمهء « الاصل » مبتدا و « الاطلاق » خبر و اين مبتدا و خبر ، نايب فاعل « يقال » مىباشد .
فيكون حجة على السّامع و المتكلّم : ضمير در « يكون » به اصل برمىگردد .
انّه هل يشترط فى صحّته : ضمير در « انّه » به معناى شأن و در « صحّته » به بيع برمىگردد .
ان ينشأ : ضمير نايب فاعلى در « ينشأ » به بيع برمىگردد .
لنفى اعتبار هذا الشّرط : يعنى شرط با الفاظ عربى بودن .
و التّقييد به : ضمير در « به » به « هذا الشّرط » يعنى شرط عربى بودن برمىگردد .
فنحكم حينئذ : يعنى « حين اذ نتمسّك باصالة اطلاق البيع فى الآية لنفى اعتبار هذا الشّرط و التّقييد به » .
شرح ( پرسش و پاسخ )
153 - اصالت اطلاق و مورد آن چيست ؟ ( 3 - اصالة الاطلاق . . . الاصل الاطلاق )
ج : مورد اجرا و بهكارگيرى اين اصل ، در جائى است كه كلام مطلقى از متكلّم و مولى صادر شود كه قابليّت تقييد به قيدى را داشته و حالات مختلفى براى آن ممكن باشد . و مخاطب شكّ كرده و احتمال مىدهد كه متكلّم از اين لفظ مطلق ،