تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 174

مساهمون:

ص١٧٤
افتاده در راه بدون كاربرد يا نزد نقّاشى كه آن ( تابلو ) را مىكشد ، پس همانا معناى نوشته شده خطور مىكند ( معناى نوشته شده ) در ذهن خواننده ولى نمىباشد ( تابلو ) دلالت‌كننده در نزد او ( خواننده ) مبنى بر اينكه همانا راه بسته است يا مسير چنين است . بلكه نهايت چيزى كه فهميده مىشود از آن ( بودن تابلو در نزد نقّاش ) ، همانا كه به زودى نصب مىشود ( تابلو ) براى آنكه دلالت كند ( تابلو ) بر اين معنا بعد از آن ( نصب ) ، نه اينكه همانا براى آن ( تابلو ) ، دلالتى است در حال حاضر .

نكات دستورى و توضيح واژگان

و لا اجل ان يتّضح هذا الامر : مقصود از « هذا الامر » اينكه دلالت ، تابع اراده بوده مىباشد . اعتبر باللّافتات الّتى توضع : كلمه « اعتبر » به صيغهء امر و به معناى در نظر گرفتن مىباشد . يعنى « در نظر بگير » و كلمهء « لافتات » جمع « لافتة » به معناى پلاكار و تابلو بوده و مقصود از « توضع » نصب شدن مىباشد ، يعنى نصب مىشود . على انّ الطريق مغلوق : عبارت « على انّ » يعنى مبنى بر اينكه و كلمهء « مغلوق » به معناى بسته بودن مىباشد . او الاتّجاه فى الطريق : كلمهء « الاتّجاه » به معناى مسير مىباشد . فى موضعها اللّائق : ضمير در « موضعها » به لافتة برگشته و كلمهء « لائق » در اينجا به معناى مناسب مىباشد ، يعنى در جايگاه مناسبش . بنحو يظهر منه انّ وضعها : ضمير در « منه » به « وضعها فى الموضع اللّائق » يعنى نصب تابلو در جاى مناسب و يا به « نحو » و در « وضعها » به لافتة برگشته و « انّ » با اسمش يعنى « وضعها » و خبرش يعنى « كان مقصودا لواضعها » تأويل به مصدر رفته و فاعل