109 - در چه صورتى اين تابلوها دلالت بر مقصود نخواهد داشت و اين صورت بيانگر چه معنايى است ؟ ( امّا لو . . . فعلا )
مىفرمايد : اگر اين تابلوها را افتاده در كنار خيابان يا جاده و يا در دست نقاشى كه آن را مىكشد ملاحظه كنى ، در اين صورت ، دلالت بر اينكه اين تابلو بيانگر مسدود بودن راه و يا نشان دادن مسير بوده نخواهد بود . البته معناى اين تابلوها به ذهن بيننده و يا خوانندهء آن خطور مىكند ولى از باب تداعى معانى بوده و يا نهايت چيزى كه از آن فهميده مىشود آن است كه اين تابلوها به زودى نصب مىشوند تا پس از نصب ، دلالت برآن معانى بكند نه آنكه الآن كه نصب نشدهاند داراى چنين دلالتى باشند . « 1 »
هامش
نبوده و دلالت برآن معانى نداشته باشد با قرار دادن آنها در جايى از جاده و با هدف راهنمايى رهگذران باز هم دلالت بر معنا نخواهد داشت . مضافا آنكه قصد نصبكنندگان نيز دخالت در دلالت تابلوهاى يادشده بر معانى مقصود از آنها ندارد . بنابراين اگر كسى اين تابلوها را به قصد اذيّت و آزار در جايى نصب كند باز دلالت بر معنا خواهد داشت ، چنانچه كسى به دروغ و به قصد ترساندن فرياد زند « جاء الاسد » شير آمد . آرى دلالت تصديقيّه نخواهد داشت ولى دلالت تصوريّه دارد و آنچه كه تابع اراده مىباشد دلالت تصديقيّه مىباشد و نه دلالت تصوريّه .
( 1 ) - اولا : تداعى معانى وقتى در ذهن به وجود مىآيد كه معنايى مرتكز در ذهن نسبت به چيزى باشد كه ديدن آن شىء موجب يادآورى آن معنا شود .
ثانيا : نصب آنها نيز مىتواند از باب شوخى باشد ولى براى رهگذر دلالت بر معنا دارد و اصولا نصب تابلو بيانگر تشخّص و فرديّت است . يعنى اين تابلو بيانگر معنايش در اين جاده و اين قسمت از جاده مىباشد . خلاصه آنكه دلالت تصديقيّه متوقف بر اراده بوده و نصب و عدم نصب آن دخالتى در دلالت تصديقيّه ندارد بلكه موجب تشخّص و فرديّت دلالت تصديقيّه است .