بل اكثر ما يفهم من ذلك انّها : مشار اليه « ذلك » بودن لافتة در نزد كاتب بوده و ضمير در « انّها » به لافتة برگشته و كلمهء « اكثر » مبتدا و اضافه شده به كلمهء « ما » كه مصدريّه بوده ، و ما بعدش را تأويل به مصدر برده و مضاف اليه بوده و « انّ » با اسم و خبرش نيز خبر براى « اكثر » مىباشد .
لتدلّ على هذا بعد ذلك : ضمير در « تدلّ » كه خبر « انّها » بوده به لافتة برگشته و مشار اليه « هذا » مغلوق يا اتّجاه و مشار اليه « ذلك » بعد وضع و نصب مىباشد .
لا انّ لها الدّلالة فعلا : ضمير در « لها » به لافتة برگشته و مقصود از « فعلا » يعنى زمانى كه لافتة ، مطروحه بوده يا نزد كاتب بوده مىباشد .
شرح ( پرسش و پاسخ )
108 - مصنّف در توضيح بيشتر اينكه دلالت تابع اراده بوده در ضمن چه مثالى آن را بيان مىكند ؟ ( و لاجل ان . . . او الاتّجاه )
ج : مىفرمايد : براى اينكه خوب روشن شود كه دلالت تابع اراده مىباشد ، نظرى به پلاكاردها و تابلوهاى راهنمايى و رانندگى بيندازيد . اين تابلوها ، مثلا تابلويى كه دلالت بر مسدود بودن راه و تعيين مسير جاده مىكند ، زمانى دلالت بر اين معنا خواهد كرد كه :
اولا : در جاى مناسب و به شكل منظّم نصب شود .
ثانيا : مقصود نصبكنندگانش اين برآن بوده كه رهگذران را راهنمايى كند . با وجود اين دو مورد و احراز آنها است كه اين تابلوها دلالت بر مقصود از هركدام مثلا بسته بودن راه و گردش به چپ و گردش به راست خواهد داشت . « 1 »
هامش
( 1 ) - ولى بايد توجه داشت اگر اين نقوش و علامتهاى كشيده شده بر اين تابلوها نشانگر معنايى