( نسبتها ) نسبت آن ( فعل ) به مكان است و دلالتكننده برآن ( نسبت فعل به مكان ) كلمه « فى » است . و چهارم از آن ( نسبتها ) نسبت آن ( فعل ) به آلت است و دلالتكننده برآن ( نسبت فعل به آلت ) لفظ « باء » در كلمهء « بالدّلو » است . و از اينجا دانسته مىشود همانا دلالتكننده بر معانى غير مستقل چهبسا مىباشد ( دلالتكننده ) لفظ مستقلّى مثل كلمه « من » و « الى » و « فى » و چهبسا مىباشد ( دلالتكننده ) هيئتى در لفظ همچون هيئتهاى مشتقّات و افعال و هيئتهاى اعراب .
نتيجه : پس هرآينه ثابت شد از آنچه كه بيان كرديم اينكه همانا حروف برايشان معانى است كه دلالت مىكنند ( حروف ) برآن ( معانى ) مثل اسمها . و فرق ( بين حروف و اسم ) اينكه همانا معانى اسمى ، مستقلّند خودشان و قابل تصوّرند در ذاتشان و اگرچه مىباشند ( معانى اسميّه ) در وجود خارجى محتاج به غير آن ( معانى اسميّه ) . همچون اعراض . و امّا معانى حرفى پس آن ( معانى حرفى ) معانى غير مستقل هستند و غير قابل براى تصوّر مگر در ضمن مفهومى ديگر . و از اينجا تشبيه مىشود هر امر غير مستقلّى به معناى حرفى .
نكات دستورى و توضيح واژگان
عن المعانى غير مستقلّة فى ذاتها : ضمير در « فى ذاتها » به « المعانى » برگشته و كلمه « غير » صفت براى المعانى و اضافه به كلمه المستقلّة شده است .
تقتضى ان توضع بازاء كلّ من القسمين الفاظ خاصّة : ضمير فاعلى در « تقتضى » به حكمت وضع برگشته و فعل « توضع » به صيغهء مجهول كه نايب فاعلش كلمهء « الفاظ » و كلمهء « خاصّة » صفت براى آن بوده و كلمه « بازاء » به معناى در قبال مىباشد .
هى الاسماء : ضمير « هى » به معانى مستقلّه برمىگردد .
هى الحروف و ما يلحق بها : ضمير « هى » به معانى غير مستقلّه و ضمير نايب فاعلى