و قد انقدح بذلك انه لا حاجة فى جريانه فى العبادات الى تعلق امر بها بل لو فرض تعلقه بها لما كان من الاحتياط بشىء بل كسائر ما علم وجوبه او استحبابه منها كما لا يخفى فظهر انه لو قيل بدلالة اخبار من بلغه ثواب على استحباب العمل الذى بلغ عليه الثواب و لو بخبر ضعيف لما كان يجدى فى جريانه فى خصوص ما دل على وجوبه او استحبابه خبر ضعيف بل كان عليه مستحبا كسائر ما دل الدليل على استحبابه .
شرح
قوله و قد انقدح بذلك أنه لا حاجة الخ .
مصنف مىفرمايد بعد از اينكه عبادى بودن احتياط را به واسطه تحصيل غرض مولى ما بيان نموديم احتياجى بامر ديگر در احتياطات نمىباشيم كما آنكه نسبت بمرحوم شيخ دادهاند كه قربت در احتياطات به واسطه اخبار من بلغ ثابت مىشود بلكه اگر فرض شود امرى در احتياطات وارد شده است در موارد خودش احتياط نيست بلكه مثل ساير مواردى است كه علم بوجوب آن مىباشد يا استحباب آن و از احتياط بيرون مىرود چون موارد احتياط جائى است كه شك در امر شارع باشد نه جائى كه علم به آن امر از شارع باشد .
پس از اين بيان ما ظاهر شد اگر گفته شود كه اخبار من بلغه ثواب اگر اين اخبار دال بر استحباب عملى باشد كه ثواب در آن باشد بخبر ضعيف هرآينه اين اخبار فائده ندارد در جريان احتياط در خصوص آن مواردى كه خبر ضعيفى دلالت كند بر وجوب آن شىء يا استحباب آن بلكه در اين مواردى كه اخبار من بلغ دال بر استحباب آن باشد موارد احتياط خارج مىشود و استحباب آن مثل سائر استحبابات ديگر مثل استحباب صلاة الليل و غير آنكه شك در آن نيست مىشود چون قبلا گذشت كه احتياط در آن مواردى است كه شك در آن امر باشد نه يقين در آن .