انه ليس به احتياط حقيقة بل هو امر لو دل عليه دليل كان مطلوبا مولويا نفسيا عباديا و العقل لا يستقل الا بحسن الاحتياط و النقل لا يكاد يرشد الا اليه نعم لو كان هناك دليل على الترغيب فى الاحتياط فى خصوص العبادة لما كان محيص عن دلالته اقتضاء .
على ان المراد به ذاك المعنى بناء على عدم امكانه فيها بمعناه حقيقة كما لا يخفى انه التزام بالاشكال و عدم جريانه فيها و هو كما ترى .
قلت لا يخفى ان منشأ الاشكال هو تخيل كون القربة المعتبرة فى العبادة مثل سائر الشروط المعتبرة فيها مما يتعلق بها الامر المتعلق بها فيشكل جريانه
شرح
بلكه اين يك امرى است كه اگر دليل برآن باشد مطلوب مولوى نفسى عبادى مىباشد نه آنكه محل كلام ما مطلوب ارشادى طريقى بواقع عبادى است و عقل استقلالا حكم بحسن احتياط نمىنمايد در اين موارد و همچنين ادله نقليه دلالت برآن نمىكند كه عملى كه بدون قصد قربت باشد آن عمل احتياط عقلى يا نقلى باشد بله اگر دليل بر ترغيب احتياط در خصوص عبادات به اين معنائى كه بيان شد باشد چارهاى نيست بدليل اقتضاء و آنكه كلام مولى حمل بر صحت بايد بشود قهرا بايد قصد قربت و قصد امر را در آن عمل لازم بدانيم به آن وجهى كه ذكر شد .
قوله : على ان المراد به ذاك المعنى الخ .
علاوه بر آن اشكالى كه نموديم اين معنى كه بيان شد بنا بر اينكه ممكن نباشد قصد امر را در عبادات گرفتن به معناى حقيقى آن اين بيانى كه شد التزام باشكال است و اينكه احتياط در عبادات ممكن نيست و هو كما ترى .