و ما قيل فى دفعه من كون المراد بالاحتياط فى العبادات هو مجرد الفعل المطابق للعبادة من جميع الجهات عدا نية القربة فيه .
مضافا الى عدم مساعدة دليل حينئذ على حسنه بهذا المعنى فيها بداهة
شرح
از طرف شارع برسد حمل بر ارشاد و تأكيد حكم عقل مىشود بخلاف اخبار احتياط و لو حكم عقل بحسن احتياط است ولى چون حكم بلزوم احتياط ندارد اوامر احتياط حمل بر مولوى مىشود براى ادراك واقع نظير حكم طريقى كه در عمل بطرق و امارات مىباشد و از طرف ديگر چون ادله عقليه و نقليه دال بر برائت است آن اخبار حمل بر استحباب مىشود كما آنكه اخباريها اخبار احتياط را حمل بر وجوب مىكنند پس احتياط در احكام شرعيه مستحب مولوى شرعى مىباشد .
و از اينجا صحيح است بگوئيم صلاتى كه به قاعده فراغ و غيره و لو صحيح است شرعا ولى اعادهء آن صلاة مستحب شرعى است مثل ساير مستحبات براى ادراك واقع
قوله : و ما قيل فى دفعه من كون المراد الخ .
جواب سوم كه از اشكال داده شده است و نسبت بمرحوم شيخ انصارى دادهاند آنست كه احتياط در عبادت مجرد فعلى است كه آن فعل مطابق عبادت باشد در جميع جهاتى كه معتبر است در عبادت غير از نيت قربت كه نيت قربة البته لازم است در عبادت كه بدون آن فعل عبادى نمىشود و قصد امر و قربت در عبادت به قصد نفس اوامر احتياط مىباشد يا از خارج به ضرورت و اجماع و غيره نظير آنكه اگر نذر كرد صلاة ظهر را بياورد لازم نيست قصد امر ظهرى را بياورد بلكه قصد امر نذر را بنمايد كافى است
قوله : مضافا الى عدم مساعدة الخ .
جواب آنكه اولا دليل بر حسن اين عملى كه قربت در آن نباشد نداريم به اين معنائى كه بيان شد بديهى است كه عملى كه بدون قصد قربت باشد حقيقة احتياط نيست