. . . . . . . . . .
شرح
با شرائط معتبره در تذكيه كما آنكه ذكر كرديم ولى شك در قبول تذكيه آن حيوان باشد در اين موارد اصل عدم تذكيه درج مىكند و داخل مىكند آن حيوان را در حيوانى كه تذكيه نشده است و حرام است اجماعا كما آنكه اگر حيوانى مات حتف انفه و به حال خود مرده باشد بلا اشكال آن حيوان حرام است گوشت آن چون ميته مىباشد .
همچنين حيوانى كه شك در قبول تذكيه آن مىباشد آن هم حرام است و لازم نيست كه اثبات كنيم اصل عدم تذكيه موجب ميته بودن آن حيوان مىباشد و آنكه بگوئيم ميته شرعا دو فرد دارد يكى اذا مات حتف انفه و ديگرى آنجائىكه ذبح شرعى برآن واقع نشده باشد شرعا به جهت آنكه ضرورى است كفايت مىكند آنجائىكه تذكيه شرعى برآن حيوان واقع نشده باشد حكما حكم ميته دارد و مثل ميته مىماند در حرام و نجس بودن گوشت آن .
مخفى نماند اين كلام رد است بر فرمايش مرحوم شيخ انصارى كه فرموده در جائى كه حيوانى شرعا تذكيه نشده است و به اصالة عدم تذكيه اثبات شده است آن حيوان ميته است شرعا و موضوع ميته شرعا دو قسم است يكى اذا مات حتف انفه و ديگرى در جائى كه تذكيه شرعى واقعى نشده باشد بر آن حيوان .
مصنف مىفرمايد لازم نيست در جائى كه اصل عدم تذكيه جارى است آن حيوان ميته شرعى باشد موضوعا بلكه حكما مثل ميته باشد كافى است و لو بعض گفتهاند غير مذكى ميته شرعى است .
و همچنانى كه گوشت ميته حرام و نجس است حيوانى كه تذكيه شرعى برآن نشده است حرام است و اين معنائى كه بيان نموديم به جهت آنست كه تذكيه شرعى عبارت است از فرى اوداج اربعه يعنى چهار رگ كه يكى از آنها مجراى نفس