و ذلك لما عرفت من ان ايجابه يكون طريقيا و هو عقلا مما يصح ان يحتج به على المؤاخذة فى مخالفة الشبهة كما هو الحال فى اوامر الطرق و الامارات و الاصول العملية .
الا انها تعارض بما هو اخص و اظهر ضرورة ان ما دل على حلية المشتبه
شرح
است و بيان برآن از طرف شارع نداريم و از اين جهت قاعده قبح عقاب بلا بيان بر واقع مجهول جارى است و مخالفت طريق بواقع مجهول ثواب و عقابى ندارد همچنانى كه در مقدمه واجب در باب الفاظ گذشت كه مقدمه نه ثوابى برآن مترتب مىشود و نه عقابى و اگر اخبار احتياط وجوب نفسى را اثبات كند در اين حال و لو عقاب ثابت است ولى عقاب بر نفس اين احتياط است چون وجوب نفسى دارد نه عقاب بر مخالفت تكليف مجهول واقعى باشد چون قبح عقاب بلا بيان در آن جارى است ايضا كما آنكه گذشت .
قوله و ذلك لما عرفت الخ جواب از مرحوم شيخ آنكه واجب بودن احتياط وجوب آن طريقى است و اين وجوب طريقى عقلا از چيزهائى است كه صحيح است احتجاج بكند مولى به آن وجوب بر مؤاخذه مكلف و عقاب آن در مخالفت شبهه .
و حاصل آنكه وجوب طريقى بيان بر واقع است و ورود دارد بر قاعده قبح بلا بيان كما آنكه در اوامر طرق و امارات و اصول عمليه تمام اوامر آنها امر طريقى است براى وصول بواقع مجهول و تمام اين اوامر ورود دارند بر قاعده قبح عقاب بلا بيان و تمام آنها بيان بر واقع مىباشند .
قوله الا انها تعارض بما هو اخص الخ جواب از اخبار وجوب احتياط به وجوهى داده شده اگرچه جواب مرحوم