شرح فارسى كفاية الاصول مرحوم آخوند خراسانى — صفحة 293
. . . . . . . . . . نجس است قطع صلاة بنما و تطهير كن آن محل نجس را در بين نماز و بعد از تطهير نماز را تمام كن از هر محلى كه بوده است به جهت آنكه تو يقين ندارى به نجاست در وسط نماز و شايد شىء بوده است واقع شده بر تو در وسط نماز و سزاوار نيست براى تو كه نقض يقين كنى به شك . [ از شش جهت در صحيحه زراره سؤال شده و بيان آنها ] اما فقه حديث از چند جهت سؤال شده است كه مختص آنها را كما آنكه بعض اعلام ذكر نمودهاند ما هم بيان مىكنيم اول سؤال شده است از نماز با نجاست با نسيان آن نجاست كه قبلا علم به آن داشته است . امام عليه السّلام مىفرمايد واجب است اعاده صلاة و تطهير آن محل و اين حكم وارد شده در روايات ديگر و در بعض روايات علت آورده شده است به اينكه ناسيى نجاست تهاون و بىاعتنائى كرده است در تطهير آن نجاست بدون جاهل به نجاست و على كل اشكال در حكم آن نيست . سؤال دوم از علم اجمالى است به نجاست لباس و نماز با آن نجاست همچنانى كه در روايت ذكر شد امام عليه السّلام جواب دادند بوجوب اعاده نماز و آنكه فرق بين علم اجمالى به نجاست و علم تفصيلى نيست . سؤال سوم از ظن است و صلاة با آن نجاست امام عليه السّلام جواب دادند واجب است تطهير آن محل و اعادهء نماز واجب نيست به جهت آنكه يقين به طهارت بوده است و شك در نجاست آن مىباشد اين معنى مبنى بر آنست كه شك در استصحاب اعم باشد از شيئى كه تساوى الطرفين باشد و يا ظن غير معتبر همچنانى كه بعدا ذكر مىشود كه ظن غير معتبر حكم شك را دارد . چهارم از سؤال از كيفيت تطهير است كه چگونه مكلف تطهير كند محل نجاست را با علم اجمالى به نجاست امام عليه السّلام جواب دادند آن ناحيه و اطراف علم اجمالى لازم