شرح فارسى كفاية الاصول مرحوم آخوند خراسانى — صفحة 198
المعتبر فى العبادة فاسد لوضوح ان التكرار ربما يكون بداع صحيح عقلانى مع أنّه لو لم يكن بهذا الداعى و كان اصل اتيانه بداعى امر مولاه بلا داع له سواه لما ينافى قصد الامتثال و ان كان لاغيا فى كيفية امتثاله فافهم . مولى مىباشد و اين معنى منافات دارد قصد امتثال را امتثال امرى كه معتبر است در عبادات . جواب آنكه اين اشكال فاسد است به جهت آنكه واضح است تكرار عبادت در اين موارد بعض موارد بداعى صحيح عقلائى مىباشد كما آنكه در امور عقلا همچنين است علاوه بر آنكه اگر اصل عمل را بداعى امر مولى بياورد مكلف و لو در مقام امتثال لعب و عبث باشد در كيفيت امتثال اين مانع ندارد فافهم . [ اشكال در حسن احتياط و جواب آن ] مخفى نماند در جائى كه مكلف متمكن نباشد از امتثال تفصيلى لا اشكال در اينكه احتياط حسن است عقلا براى درك واقع و اما در جائى كه متمكن باشد مكلف از امتثال تفصيلى مثل آنكه مكلف با وجود آنكه مىتواند در احكام شرعيه تقليد كند و يا اجتهاد و با اين حال تارك طريقين است و احتياط مىنمايد در اين مسئله محل خلاف است بين علماء اقوالى در آن مىباشد و قبلا در باب بحث قطع گذشت كه احتياط مطلقا جائز است حتى در موارد تكرار عمل مگر آنكه تكرار عمل عرفا امتثال بامر مولى نباشد و از همين قبيل است در جائى كه مكلف قصد ان امتثال امر مولى مىباشد . ولى در كيفيت امتثال بهطورى است كه عرفا لعب و عبث مىباشد در اين مورد و لو مصنف مىفرمايد صحيح است ولى بىاشكال نيست مثلا اگر مولى امر نمود يك شيشه سكنجبين بياور مكلف با آنكه مىتوانست سؤال كند و شيشه سكنجبين كه علم تفصيلى به آن دارد بياورد با اين حال ده عدد شيشه مىآورد نزد مولى كه يقينا شيشه سكنجبين در آنها مىباشد در اين موارد اگر توهين بمولى نباشد امتثال امر نمىباشد كما لا يخفى .