تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شرح فارسى كفاية الاصول مرحوم آخوند خراسانى — صفحة 117

مساهمون:

ص١١٧
ثم ان مورد هذه الوجوه و ان كان اذا لم يكن واحد من الوجوب و الحرمة على التعيين تعبديا اذ لو كانا تعبديين او كان احدهما المعين كذلك لم يكن اشكال فى عدم جواز طرحهما و الرجوع الى الاباحة لانها مخالفة عملية قطعية على ما افاد شيخنا الاستاد قدس سره الا ان الحكم ايضا فيهما اذا كانا كذلك هو التخيير عقلا بين اتيانه على وجه قربى بان يؤتى به بداعى احتمال طلبه و تركه كذلك لعدم الترجيح و قبحه بلا مرجح
شرح
باشد چون اگر شىء واجب نباشد قهرا مباح است براى مكلف و جائز است ارتكاب آن تكوينا و اباحه شرعى معنى ندارد از اين بيان ما معلوم شد كه استصحاب در موارد دوران امر بين محذورين مانعى ندارد مثلا اگر علم پيدا كرد مكلف به اينكه قسم خورده است بر ترك سفر يا فعل آن استصحاب عدم حلف بر سفر يا استصحاب عدم آن بر ترك سفر مانعى ندارد و قبلا گذشت اگر در مورد محذورين حالت سابقه بر يك طرف باشد استصحاب جارى است كما لا يخفى .

[ دوران بين وجوب يا حرمت چهار قسم مىشود ]

قوله ثم ان مورد هذه الوجوه الخ : مخفى نماند صور دوران امر بين محذورين چهار صورت است اول آنكه هر دو توصلى باشند دوم آنكه هر دو تعبدى باشند يعنى فعل محتاج است به قصد قربت و ترك فعل ايضا به قصد قربت مثل وجوب صلاة حائض با احتمال طهر و حيض و آنكه نفس اجزاء صلاة حرام باشد بر او و صلاة در اين حال مردد بين وجوب و حرام است . سوم آنكه يكى از آنها معينا تعبدى باشد يا فعل و يا ترك فعل . چهارم آنكه يكى از آنها غير معين تعبدى باشند مصنف مىفرمايد اگرچه محل بحث يكى از وجوب يا حرمت على التعيين تعبدى نباشند بلكه هر دو توصلى باشند يا يكى از آنها غير معين تعبدى باشد به جهت آنكه دو قسم ديگر كه اگر هر دو تعبدى باشند يا يكى از آنها معين تعبدى باشند اشكالى نيست كه جائز نمىباشد طرح هر دو و رجوع شود به اباحه به جهت آنكه