شرح فارسى كفاية الاصول مرحوم آخوند خراسانى — صفحة 212
فصل مما قيل باعتباره بالخصوص الشهرة فى الفتوى و لا يساعده دليل و توهم دلالة ادلة حجية الخبر الواحد عليه بالفحوى لكون الظن الذى تفيده اقوى مما يفيد الخبر فيه ما لا يخفى ضرورة عدم دلالتها على كون مناط اعتباره افادته الظن غايته تنقيح ذلك بالظن و هو لا يوجب الا الظن بانها اولى بالاعتبار و لا اعتبار به . همچنان كه در اثبات اصل اجماع بخبر واحد گذشت كه هركدام از اين خصوصيات دخيل در جزء سبب قطع منقول اليه مىباشد . [ در حجيت شهرت ] [ در حجيت شهرت و اقسام روايتى و عملى و فتوائى آن ] قوله فصل مما قيل باعتباره بالخصوص الشهرة الخ . قائل به حجيت شهرت حكايت شده از مرحوم شهيد در ذكرى در اثبات موضوع و حكم و از علامه و غيرهما . مخفى نماند شهرت سه قسم داريم شهرت روايتى شهرت عملى شهرت فتوائى اما شهرت روايتى عبارت است از اشتهار حديث بين روات و كثرت نقل آن و اين شهرت روايتى از مرجحات در باب تعارض است كه انشاءالله تعالى مىآيد در محل خودش و مراد از قوله عليه السلام كه مىفرمايد خذ بما اشتهر بين اصحابك همين است و شهرت عملى عبارت است از اشتهار عمل بروايتى و استناد عمل را به آن روايت و اين شهرت عملى جابر ضعف روايت مىنمايد و لو روايت منتهاى ضعف قواعده رجالى را دارا باشد ولى اين شهرتى كه جابر است شهرت قدمائى است نه از متأخرين و روايت معروف على اليد ما اخذت حتى تؤدى از همين قبيل است كه جابر آن عمل قدماء اصحاب است . و بنا بر قول بعض اعلام آن روايت اصلا نقل نشده است در كتب اصحاب روايت عامى است منتهى مىشود بحسن بصرى كه حال او معلوم است بااينحال در ابواب فقه زياد فتواى برآن داده شده است و اين شهرت عملى همچنان كه جابر ضعف