فانه يقال لا ضير فى اتصاف ما يقع عبادة لو كان مأمورا به بالحرمة الذاتية مثلا صوم العيدين كان عبادة منهيا عنها بمعنى انه لو أمر به كان عبادة لا يسقط الأمر به الا اذا اتى به به قصد القربة كصوم سائر الأيام .
هذا فيما اذا لم يكن ذاتا عبادة كالسجود للّه تعالى و نحوه و الا كان محرما مع كونه فعلا عبادة مثلا اذا نهى الجنب و الحائض عن السجود له تبارك و تعالى كان عبادة محرمة ذاتا حينئذ لما فيه من المفسدة و المبغوضية فى هذا الحال .
شرح
قوله فانه يقال لا ضير الخ .
جواب آنكه مانعى ندارد متصف بشود آن چيزى كه عبادت است كه اگر مأمور به بود عبادت بود متصف به حرمت ذاتيه شود نه حرمت تشريعى مثلا صوم عيدين عبادت است و نهى ذاتى دارد و معناى عباديت آن كما آنكه قبلا گذشت اگر امر به او داشت عبادت بود و ساقط نمىشد مگر آنكه آن عبادت را به قصد قربت آورده شود مثل صوم ساير ايام كه عباديت آنها با قصد قربت است .
قوله هذا فيما اذا لم يكن ذاتا عبادة الخ .
جواب دوم مصنف از اشكال قبلى آنست كه اين اشكال شما اگر وارد شود در آنجائى است كه آن عبادت ذاتى نباشد مثل سجود براى خداى تعالى و خضوع و خشوع كه قبلا گذشت و اگر آن شىء عبادت ذاتى داشته باشد مثل سجودى كه بيان نموديم اين حرام است با اينكه فعلا عبادت است مثلا زمانى كه نهى بشود جنب و حايض از سجود براى خداى تبارك و تعالى اين نهى از عبادتى است كه محرم است و ذاتا عبادت است در اين حال براى آنكه مثل سجود مفسده و مبغوضيتى در اين حال دارد با اينكه در اين حال ذاتا عبادت است و لا يخفى در ذاتى بودن در مثل سجده قبلا ما يك كلامى داشتيم فراجع .