شرح فارسى كفاية الاصول مرحوم آخوند خراسانى — صفحة 62
تتمة بناء على القول بالفور فهل قضية الامر الاتيان فورا ففورا بحيث لو عصى لوجب عليه الاتيان به فورا ايضا فى الزمان الثانى أو لا وجهان مبنيان على ان مفاد الصيغة على هذا القول هو وحدة المطلوب او تعدده و لا يخفى انه لو قيل بدلالتها على الفورية لما كان لها دلالة على نحو المطلوب من وحدته او تعدده فتدبر جيدا . موارد خارجيه مثل صلاة و حج و غيره كه گفتيم ناچار بايد اين اوامر اطيعوا اللّه را حمل بر ارشاد و حمل بر تأكيد كنيم كما لا يخفى . [ مطلوب از صيغه امر وحدت مطلوب است يا تعدد ] قوله : تتمة الخ حال بنا بر اينكه فرض كنيم ما قائل شديم به اينكه امر دال بر فور مىباشد آيا قضيه امر اتيان فورى مىباشد كه اگر ما عصيان نموديم و انجام نداديم مامور به را باز بايد فورا انجام بدهيم بعد از عصيان اولى الى آخره ، يا اينكه احتياجى نيست به آوردن مأمور به در زمان ثانى كه عصيان كرديم ، در اينجا دو وجه است كه مفاد صيغه را در اينجا بايد ملاحظه نمود كه مراد مولا وحدت مطلوب است يا تعدد مطلوب اگر مراد مولا وحدت مطلوب باشد مثل اينكه بگويد در فلان ساعت برو فلان مكان كه مراد او يكى است اگر در ساعت معلوم شده از طرف مولا عبد نرود و در مكان معين شده ديگر احتياجى نيست كه در زمان بعد برود چون مراد مولا در همان زمان معين شده مىباشد و اگر مراد مولا تعدد مطلوب باشد اگر عبد فورا بجا نياورد بايد در زمان بعد انجام دهد مثل كسى كه مستطيع مىشود بايد در همان سال اول به حج برود ولى اگر در آن سال نرفت و عصيان كرد تكليف از گردن او ساقط نشده است بلكه بايد سال آينده به حج برود و حج سال آينده قضاء هم نيست بلكه همان اداء است پس بنابراين اگر مراد مولا وحدت مطلوب باشد در زمان ثانى احتياجى به آوردن مأمور به نيست و اگر مراد مولا تعدد مطلوب باشد بايد در زمان ثانى بجا بياوريم مأمور به را اگر در زمان اول بجا نياورديم .