شرح فارسى كفاية الاصول مرحوم آخوند خراسانى — صفحة 272
و اما الواجبات التعبدية فيمكن ان يقال بجواز اخذ الاجرة على اتيانها بداعى امتثالها اجمال آن آنست كه مصنف بيان كرده كه واجبات يا توصلى است يا تعبدى اما توصلى آنها مثل صناعات و حرفههاى اهل عالم نظير بقالى و نجارى و نانوايى و امثال آنكه براى حفظ نظام عالم و آنكه اگر آنها نباشد مردم در عسر و حرج واقع مىشوند از طرف ديگر اگر تمام آنها مجانى باشد باز همان عسر و حرج باقى است و لذا جمع بين دليلين آنست كه تمام صناعات واقع شود با اجرت چون عمل خارجى نظير نانوائى نفس وجود آن بايد در خارج باشد چه مجانى چه با اجرت نظير بيع طعام در مخمصه كه بايد فروخته شود چه با عوض چه مجانا . [ رد اشكال گرفتن اجرت در واجبات تعبدية ] قوله : و اما الواجبات التعبدية الخ و اما گرفتن اجرت در واجبات تعبديه نظير اجير شدن براى حج و صوم و صلاة و امثال انها داعى بر داعى است به اين معنى نفس حج يا صوم يا صلاة براى خدا است ولى اين عمل قربى و عبادى را براى چه مىآورد مكلف براى اخذ اجرت و نظائر آن در اخبار و آيات و ادعيه زياد است مثل شكر نعمت خدا مىكند براى زيادتى نعمت يعنى شكر نعمت براى خدا است . ولى اين عمل را براى خدا بجا مىآورد تا نعمت دنيوى يا اخروى او زياد شود و حاصل آنكه آثارى كه در عبادات وارد شده چه آثار دنيوى يا اخروى زياد است نظير سعه رزق و قضاء حوائج و اداء دين و رفع شرور يا طمع در جنة يا خوف از نار و روايت العبادة ثلاثة الى آخره دال بر ما ذكر مىباشد و در اين موارد هيچكس نگفته كه عمل براى خدا نيست بله عمل نه جهت اخروى و نه دنيوى و فقط براى اهليت ذات اقدس الهى باشد آن عمل مخصوص انبياء و ائمه عليهم السّلام و كذا وارد شده . از امير المؤمنين ( ع ) الهى ما عبدتك خوفا من نارك و لا طمعا فى جنتك و لكن