شرح فارسى كفاية الاصول مرحوم آخوند خراسانى — صفحة 230
و قد دل اللفظ عليها كما قيل ان الكلام لفى الفؤاد و انما جعل اللسان على الفؤاد دليلا آنها كما آنكه ذكر شده است در اين جهت است كه آيا قرآن شريف و همچنين صحف ديگر آسمانى آيا اينها از صفات ذاتيه الهيه هستند كه قديم باشند يا از صفات فعلند كه حادث باشند [ فرق بين صفات ذات الهى و صفات فعل ] و حق آنست كه اول ما فرق بين صفات ذاتيه الهى را و صفات فعل را و فرق آنها را بيان كنيم تا بعدا ببينيم آيا قرآن شريف و صحف ديگر از صفات ذاتيه هستند و يا صفات فعلند كه حادث باشند اما صفات ذات آن صفاتى است كه ذات اقدس الهى متصف بضد آنها و نقيض آنها در هيچ حالى نشود مثلا علم و قدرت و حيوة كه اينها صفات اقدس الهى مىباشند ممكن نيست سلب آنها و متصف بضد آنها و بگوئيم خداى تعالى نعوذ باللّه در وقتى عالم نبود يا قادر نبود و يا حيوة نداشت « فان اللّه تبارك و تعالى و تقدس لم يزل و لا يزال عالما قادرا حيا » و محال است ذات اقدس الهى بضد آنها متصف شود كما لا يخفى و اما صفات فعليه آن صفتى است كه بضد آنها ذات اقدس الهى متصف شود مثل خلق و رزق و غير اينها مثل آنكه بگوئيم خداى تعالى بندگان را خلق كرده است و خلق نكرده فلان شىء را و همچنين رزق داده به فلانى و به آن شخص ديگر اولاد نداده و همچنين رزق نداده و از اينجا به خوبى معلوم مىشود كه تكلم از صفات فعل است نه از صفات ذات چون مىتوانيم بگوئيم كلم اللّه موسى و لم يكلم فرعون و لا شدادا [ در معناى كلام نفسى و مفاسد آن ] و آنچه كه نقل شده از اشاعره بر اينست كه اتفاق دارند بر وجود نوع آخرى از كلام غير نوع كلام لفظى كه آن را كلام نفسى مىنامند و اختلاف كردهاند در