تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شرح فارسى كفاية الاصول مرحوم آخوند خراسانى — صفحة 139

مساهمون:

ص١٣٩
و اما المرضعة الآخرة ففى تحريمها خلاف فاختار والدى المصنف و ابن ادريس تحريمها لان هذه يصدق عليها ام زوجته لانه لا يشترط فى المشتق بقاء المشتق منه هكذا هاهنا و ما عن المسالك فى هذه المسألة من ابتناء الحكم فيها على الخلاف فى مسئلة المشتق فعليه كلما كان مفهومه منتزعا من الذات بملاحظة اتصافها بالصفات الخارجة عن الذاتيات كانت
شرح
مىشود داخل مىشوند در محل نزاع كما اينكه شهادت به اين مطلب مىدهد كتاب ايضاح در باب رضاع در مسئله كسى كه دو زن كبيره دارد كه هر دو آنها زن صغيره و كوچك اين مرد را شير بدهند با دخول بكبيرتين آن‌وقت آن زن كه اول شير داده با بچه حرام مىشوند براى آن مرد چون زن صغيره يا ربيبه آن مرد مىشود اگر شير آن زن از مرد ديگرى باشد يا بچه‌اش مىشود اگر شير از همان مرد باشد .

[ اشكال بر مصنف در حرمت زوجه كبيره اولى ايضا ]

در اينجا اشكال شده است بر همان زوجه اولى بنا بر اينكه مشتق حقيقت است در متلبس به مبدأ بالفعل نه اعم . اشكال شده است بر اينكه زوجه بودن صغيره به واسطه تحقق رضاع مرتفع مىشود پس چگونه اين زن ام الزوجه مىشود چون الآن زوجيت ندارد . و حاصل آنكه زمانى كه محقق مىشود رضاع و تمام مىشود همان زمان ارتفاع زوجيت است و همان زمان هم عنوان ام الزوجه براى همان كبيره بايد ثابت بشود بنا بر اينكه ارتفاع زوجيت شده ديگر ام الزوجه ثابت نمىشود و هر سه عنوان در يك زمان حاصل مىشود تحقق رضاع و تحقق ام الزوجه و ارتفاع زوجيت .