به درستى كه نزد ما پيرانى هستند كه سى سال و بيشتر است ، ماه رجب را روزه مىگيرند و روزهء آن را به روزهء ماه شعبان و رمضان متّصل مىكنند ؛ بعضى اصحاب ما براى ايشان روايت نموده روزهء ماه رجب ، معصيت است .
آن حضرت بدين نسق جواب داده : قال الفقيه يصوم منه ايّاما إلى خمسة عشر يوما ، ثمّ يقطعه الّا أن يصومه عن الثلاثة الفائية الحديث ان نعم شهر القضاء رجب ؛ فقيه گفته : از ماه رجب تا پانزده روز ، روزه بگيرد ، بعد روزه را قطع كند مگر اينكه بابت قضا بگيرد ، زيرا در اين باب حديث وارد شده و آن ، اين است : ماه رجب ، ماهى براى قضا كردن روزهء فوتشده است .
[ توقيع در اعاده نماز ]
سؤال نموده بود : مرد در محمل نشسته ، برف بسيارى به قدر قامت يك مرد هست ، مىترسد اگر از محمل فرود آيد ، به برف فرورود و بسا برف به سبب سستى از هم مىپاشد و به جهت كثرت و سستى آن ، براى وى ممكن نيست قدرى از برف را پايين بخواباند و هموار گرداند ؛ آيا در اين صورت جايز است او نماز واجب را در محمل به جاآورد و ما چند روز چنين كردهايم ؛ آيا اعادهء آنها بر ما واجب است ؟
آن حضرت جواب بدين نسق فرموده بودند : لا بأس به عند الضّرورة و الشّدة ؛ هنگام ضرورت و شدّت بأسى به آن نيست .
[ توقيع در چگونگى نماز جماعت ]
سايل سؤال نموده : شخصى به پيشنماز در حال ركوع ملحق مىشود و آن را يك ركعت حساب مىنمايد ، بعض اصحاب ما گفته : اگر آن شخص تكبيرى كه امام پيش از ركوع مىگويد ، نشنود ، نمىتواند آن را يك ركعت حساب نمايد ؟
حضرت جواب فرمودند : إذ الحقّ مع الأمام من تسبيح الرّكوع تسبيحة واحدة اعتدّ بتلك الرّكعة و إن لم يسمع تكبيرة الرّكوع ؛ اگر آن شخص يك تسبيح ؛ يعنى