است ، پس هركه به اين معتقد شود ، هرآينه از جملهء هدايتيافتگان است و هركس در اين شكّ نمايد ، هرآينه دين ندارد . از گمراهى بعد از هدايت يافتن به خدا پناه مىبرم !
سايل سؤال نموده : در نماز واجب آيا جايز است مصلّى بعد از فراغت از دعاى قنوت ، دستها را برگرداند و بر سينهاش بكشد ، به جهت حديثى كه در اين باب روايت شده كه شأن خداى تعالى بلندتر از اين است كه دستهاى بندهاش را بعد از دعا خالى بگرداند ، بلكه آنها را پر از رحمت خويش مىكند . بعضى از اصحاب ما ذكر كردهاند چنين عملى در نماز جايز است ؟
آن حضرت جواب داد : « ردّ اليدين من القنوت على الرّأس و الوجه غير جائز فى الفرائض و الّذى عليه العمل فيه إذا رجع يده في قنوت الفريضه و فرغ من الدّعاء ان يردّ بطن راحته مع صدره تلقاء ركبتيه على تمهّل و يكبر و يركع و الخبر صحيح و هو في نوافل النهار و الليل دون الفرائض و العمل ، فيها افضل » ؛ برگرداندن دستها از قنوت بر سر و روى در نمازهاى واجب جايز نيست و چيزىكه در اين باب عمل بر آن است ، اين است كه چون دست مصلّى از قنوت نمازهاى واجب برگشت و از دعا فارغ شد ، كف دستها را با سينهاش تا مقابل زانوها به آرام و آهستگى پايين مىآورد و تكبير مىگويد و ركوع مىكند و آن خبر صحيح است ، لكن در خصوص نوافل شب و روز است نه در فرايض و عمل به آن خبر ، در نوافل افضل است .
[ سجده شكر نماز واجب ]
سؤال نموده بود . آيا بعد از نماز واجب سجدهء شكر مشروع است ، زيرا بعضى اصحاب ما گفتهاند آن بدعت است ، پس آيا جايز است آن را بعد از نماز واجب به جا آورد و بر تقدير جواز ، آيا آن را در نماز مغرب و پيش از چهار ركعت نافله مغرب به جاآورد يا بعد از نافله ؟
آن حضرت جواب داده : « سجدة الشكر من الزم السّنن و اوجبها و لم يقل انّ هذه