مىآيد و مسجدى را كه يزيد بن معاويه وقتى امام حسين عليه السّلام را به قتل رساند ، بنا نموده بود ؛ خراب مىكند . نيز مسجدى را كه براى خدا ساخته نشده ، خراب مىكند ، ملعون است ! ملعون است ! كسى كه آن را بنا نموده .
مفضل عرض كرد : اى مولاى من ! مدّت خلافت قائم چه مقدار است ؟
در جوابش گفت : خداى عزّ و جلّ فرموده :
فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَ سَعِيدٌ فَأَمَّا الَّذِينَ شَقُوا فَفِي النَّارِ لَهُمْ فِيها زَفِيرٌ وَ شَهِيقٌ خالِدِينَ فِيها ما دامَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ إِلَّا ما شاءَ رَبُّكَ
« 1 » ،
عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍ
« 2 » ؛ روز قيامت خلايق دو گروه مىباشند ؛ بعضى شقى و بعضى سعيد . آنان كه شقىاند ، در آتش مىباشند و در آنجا نفس براى ايشان به بيرون آوردن و به اندرون كشيدن مىباشد ، مادامى كه آسمانها و زمينها باقىاند ، آنها در آتش مخلّداند مگر وقتىكه خدا بخواهد ، آنوقت از آتش بيرون مىآيند . امّا آنان كه سعيداند ، در بهشت مىباشند ، مادامى كه آسمانها و زمين باقىاند در آنجا مخلّداند مگر وقتىكه خداى تعالى بخواهد ، آنوقت از بهشت بيرون مىآيند و عطاى الهى در حقّ ايشان عطايى است كه منقطع نمىشود .
آنگاه امام صادق عليه السّلام فرمود : معنى
غَيْرَ مَجْذُوذٍ
اين است كه آن نعمت و عطا از ايشان بريده نمىشود ، بلكه آن نعمتى دايمى و ملكى است كه نهايت ندارد ، حكمى است كه منقطع نمىباشد ، امرى است كه جز به اختيار خدا باطل نمىشود و مشيّت و ارادهاى است كه او جز آن اراده را نمىداند ، بعد از آن قيامت ، چيزهايى واقع مىشود كه خداى تعالى در كتاب خود وصف و بيان فرموده . « و الحمد للّه ربّ العالمين و صلّى اللّه عليه محمّد و آله الطاهرين و سلّم تسليما كثيرا كثيرا » . « 3 »
در بحار است كه مؤلّف گويد : غرض حضرت صادق عليه السّلام از تلاوت اين آيه در جواب مفضل ، اشاره به اين است كه انقطاع نعمت از اهل بهشت و همچنين مدّت
هامش
( 1 ) . سوره هود ، آيه 106 و 107 .
( 2 ) . سوره هود ، آيه 108 .
( 3 ) . بحار الانوار ، ج 53 ، ص 34 .