[ نذر براى كعبه و ائمه ( ع ) ]
مسألة فقهيّة : كثيرة الفوائد في مصرف الهدية و النّذر لكعبه أو احد المشاهد بدان ابن ادريس در سرائر « 1 » فرموده : روايت شده كسى كه كنيز ، بنده و يا دابّهء خود را براى بيت اللّه الحرام يا براى مشهدى از مشاهد ائمّه عليهم السّلام هديه قرار بدهد ، بايد هر يك از آنها را كه هدى يا نذر كرده ، بفروشد و ثمن آن را در مصالح خانهء كعبه ، در مصالح آن مشهد معظّم و يا در معونت حاج و زايرينى صرف كند كه براى سفر حجّ و زيارت صاحب آن مشهد از وطن خود بيرون آمده و اسم حاج و زاير بر آنها صادق شده و براى احدى جايز نيست چيزى از ثمن آنها را پيش از خروج ايشان بهسوى سفر به ايشان عطا كند .
سيّد سند ؛ اعنى صاحب مدارك - اعلى اللّه مقامه الشريف - بعد از اينكه در شرح نافع محقّق در خصوص هديهء كعبه اختيار نموده كه فروخته شود و در مصالح بيت صرف شود و اگر بيت حالا و مالا از آن مستغنى باشد ، آن را به مصرف فقراى حجّاج برساند ؛ فرموده : و اگر چيزى را براى مشهدى شريف نذر بنمايد ، برحسب آنچه ناذر آن را قصد نموده در آن مشهد صرف گرديده مىشود و با اطلاق در نذر ، در مصالح آن مشهد صرف كرده مىشود و اگر مشهد حالا و مالا از آن بىنياز باشد ، پس ظاهر ، جواز صرف آن در معونت زوّار است ، چرا كه اين صرفش در معونت زوّار اولى از ابقاى آن بر حالت خود با بودنش با چنين حالت در عرضهء تلف است ، پس صرف آن بر اين وجه ، احسان محض مىباشد و سبيلى بر محسنين نيست .
كلمات مشهور فقهاى اماميّه برطبق منقولات از اين دو بزرگوار و آن ، مختار اين تبه روزگار است ، اگرچه بعضى در بعض فروع اين مسألهء جيّده ، كلامى دارند كه در اين عجاله موقع نقل آنها نيست و همينقدر هم به مناسبت روايت سدير صيرفى كه يكى از اخبار مسأله است و در اوّل نجمه ذكر شد ؛ منقول افتاد . فرق گذاردن مرحوم مغفرت لزوم صاحب حدايق در ميان نذر بر مشهد و نذر بر صاحب آن در نظر اين عبد آبق ،
هامش
( 1 ) . السرائر ، ج 3 ، صص 63 - 62 .