[ حضرت ولىّ عصر ( عج ) سبب حيات ]
تذييل فيه تأويل در كمال الدين « 1 » و غيبت طوسى « 2 » از حضرت باقر عليه السّلام روايت نمودهاند : مراد از آب جارى گوارا كه در آيهء شريفهء
إِنْ أَصْبَحَ ماؤُكُمْ غَوْراً فَمَنْ يَأْتِيكُمْ بِماءٍ مَعِينٍ
« 3 » است ، وجود مقدّس ولىّ عصر - عجل اللّه تعالى فرجه - مىباشد . همانطور كه سبب ظاهرى حيات هرچيز از انسان ، حيوان ، نبات ، جماد ، اجسام علوى و سفلى به نصّ آيهء مباركه و استمساك بعضى از اجزاى بعضى را و بقاى تركيب و مزاج آنها ، آب است ؛ سبب باطنى حيات هرچيز به نحو اعلى ، اتمّ ، اكمل و اشرف وجود امام است عليه السّلام و آفتاب بىآب نتواند چيزى را تربيت كند ؛ پس به آن محتاج است و آن وجود در تربيت و تكميل و افاضهء خير ، محتاج به غير نباشد ، با عقول و نفوس و ارواح آن كند كه اين دو با جسمانيّات كنند .
بالجمله جز آن شخص معظّم - صلوات اللّه عليه - و آباى گرامىاش ، نجات ، مفزع ، ملاذ و كهفى براى بندگان نيست ؛ چنانكه خود در زيارت وجود مقدّس كه امر فرموده بخوانيم ، فرمود : فلا نجاة و لا مفزع الّا انتم . بر هركس لازم است خود را به وسيلهاى ، به آنجا رساند و آن وسيله همان گريه ، زارى ، نافله ، بىقرارى ، او را در زيارت خواندن ، تضرّع و مسألت است ، بلكه عمده ، بيرون آمدن از حالت و صفات و كردارى است كه مكروه طبع شريف آن جناب مىباشد و دانستن و اطاعت كردن محبوبات و مرضىّ او كه نيست مگر آنچه مكروه و مرضىّ خداوند و رسول اكرم او صلّى اللّه عليه و آله است .
بيشتر آنها در كتاب و سنّت ، مشروح و مبيّن ، بلكه جمله در مقام وضوح به حدّ ضرورت رسيده و پس از آن ، برداشتن همّى از آن جناب ، چون عمده غرض از بعثت آن
هامش
( 1 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، صص 326 - 325 .
( 2 ) . الغيبة ، شيخ طوسى ، ص 158 .
( 3 ) . سوره ملك : آيه 30 .