پس مضطرّ مستغيث يا ديدهء خود آن جناب عليه السّلام را ديده يا كسى را ديده كه آن كس امام را ديده و مطلوب جز اين نيست .
شيخ ابراهيم كفعمى در حاشيهء جنّة الواقيه « 1 » در دعاى امّ داود آنجا كه بعد از صلوات بر اوصيا ، سعدا ، شهدا و ائمّهء هدى عليهم السّلام مىفرمايد : اللّهمّ صلّ على الأبدال و الأوتاد السيّاح و العباد و المخلصين و الزّهاد و اهل الجدّ و الأجتهاد كه گفته شده زمين از قطب ، چهار اوتاد ، چهل ابدال ، هفتاد نجيب و سىصد و شصت صالح خالى نيست ، كه قطب مهدى - صلوات اللّه عليه - است و اوتاد كمتر از چهار نمىشود ، زيرا دنيا مانند خيمهاى و مهدى - صلوات اللّه عليه - مانند عمود است و اين چهار نفر طنابهاى آن خيمهاند ، گاه اوتاد بيشتر از چهارتا ، ابدال بيشتر از چهل و نجبا بيشتر از هفتاد نجيب و سىصد و شصت صالح مىشوند . ظاهر اين است كه خضر و الياس از اوتاداند ، پس ايشان با دايرهء قطب ، ملاصق هستند .
امّا صفت اوتاد ؛ ايشان قومى هستند كه طرفة العينى از پروردگار خودشان غفلت نمىكنند و از دنيا مگر قوت روز را جمع نمىكنند و از ايشان لغزشهاى بد صادر نمىشود و در ايشان عصمت از سهو و نسيان شرط نيست ، بلكه همان عصمت از فعل قبيح و اين ؛ يعنى عصمت از سهو و نسيان در قطب شرط است .
امّا ابدال : در مراقبت از ايشان پستتر هستند و گاهى از ايشان غفلت صادر مىشود . پس آن را به تذكره تدارك مىكنند و عمدا معصيّتى نمىكنند .
امّا نجبا : ايشان ، پستتر از ابدالاند .
امّا صلحا : ايشان پرهيزگاران به عدالت موصوفاند و گاهى از ايشان معصيّت صادر مىشود ؛ پس آن را به استغفار و پشيمانى تدارك مىكنند و خداى تعالى فرمود :
إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّيْطانِ تَذَكَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ
« 2 » ؛ به درستى كه آنان كه پرهيزگارى نمودند ، چون بنده به ايشان رسد و شيطان دور قلبش
هامش
( 1 ) . جنة الامان الواقيه و جنة الايمان الباقيه ( المصباح ) ، ص 535 - 534 .
( 2 ) . سوره اعراف ، آيه 201 .