به درستى كه تو را درمىيابد ، فريادرس و پناه است براى هركسى كه استغاثه كند ، پس بگو : يا مولاى ! يا صاحب الزمان ! انا مستغيث بك . ذيل اين فرموده : ظاهر آن است كه مراد حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله از آن كلام ، اختصاص توسّل به امام عصر عليه السّلام در آنجا كه به چنگ دشمن افتد كه قصد كشتن او را نموده ، نيست ، بلكه كنايه است از نهايت رسيدن شدّت امور ، منقطع شدن اسباب ، قطع اميد از مخلوق و نماندن جاى صبر و شكيبايى ؛ چه از بلاى دينى باشد يا دنيوى و چه از شرّ دشمن انسى باشد يا جنّى ؛ چنان كه از دعاى مزبور نيز معلوم مىشود .
پس چنانكه تكليف مضطرّ وامانده و بيچارهء درمانده ، استغاثه به آن جناب است ؛ اغاثه و فريادرسى درماندگان از مناصب الهى آن جناب خواهد بود و اگر به جهت كثرت اضطراب و اضطرار ، درماندهء مضطرّ از استغاثه به آن جناب به زبان مقال و دعاى مأثور متمكّن نشود ، به خاطر قابليّت اغاثهء آن جناب ، سؤال به لسان حال و استعداد با داشتن مقام تولّا ، اقرار به ولايت و امامت ، انحصار دانستن مربّى و وساطت فيض الهى در آن وجود مقدّس در ظلمات تيهء غيبت براى او كفايت مىكند .
بنابراين معلوم شد درماندگان در حكايات سابق را ، خصوصا آنان كه در سفر طاعت ؛ مثل حجّ و زيارت بودند ، جز غوث زمان صلّى اللّه عليه و إله كسى نجات نداده است .
از جمله شواهد بر اين مطلب آنكه از القاب خاصّهء آن حضرت ، غوث است كه در زيارات معتبر وارد شده و معنى آن فريادرس است . حقيقت معنى اين لقب الهى كه مجرّد هم نيست ، محقّق نشود ، تا آنكه صاحب آن ، داراى قوّهء سامعه باشد كه هركس ، هرجا و به هر لسان در مقام استغاثه برآيد ، بشنود ، بلكه داراى علمى است كه به حالات درماندگان احاطه كرده ، بىاستغاثه و توسّل از حالشان آگاه باشد ؛ چنانكه در فرمانى كه براى شيخ مفيد نوشتند ، به اين مقام تصريح فرمودند و داراى قدرت و توانايى باشد كه اگر صلاح دانست ، درماندهء مستغيث به لسان حال يا مقال را نجات دهد و از گرداب بلا درآورد ، جز كسى كه داراى مقام امامت و پا در بساط ولايت گذاشته باشد ، شايستگى اين مقام را ندارد .
العبقري الحسان في أحوال موالانا صاحب الزمان ( ع ) — صفحة 805
مساهمون: صادق برزگر بفرويى
ص٨٠٥