فرمودند : چه مصيبتى از اين بدتر باشد كه فرزندى مانند تو براى ايشان بههم رسيده كه بعضى از منافقان را به ايشان تفضيل مىدهى و گروهى از جهّال را برايشان رجحان مىنهى .
حاضران از قوت بديهيّهء علّامه تعجّب نمودند و بر ناسيّد مذكور خنديدند و بعض از شعرا چنين انشا نموده :
إذا لعلوىّ تابع ناصبيّا * بمذهبه فما هو من ابيه
و كان الكلب خير امنه حقّا * لانّ الكلب فيه طبع ابيه
تذييل دوّم : از حكايت مذكور تجليلى جليل و توقيرى جزيل از جانب سنّى الجوانب امام عصر - عجّل اللّه فرجه - نسبت به شيخ الطايفه و كتاب تهذيب او مستفاد مىشود ؛ چنانكه از ناحيهء مقدّسهء امير المؤمنين عليه السّلام هم نسبت به آن بزرگوار و كتاب نهايهاش در عالم رويا ، احترامى لايق و تصديقى خالى از عايق صدور يافته . كيفيّت آن بنابر آنچه عالم جليل معاصر و سيّد نبيل ذى الفضل الباهر ، آقا سيّد محمد باقر خوانسارى - افاض اللّه على تربته من فيضه الجارى - آنرا در كتاب روضات الجنّات ذكر نموده ، اين است كه سه نفر از اجلّاى علما كه حمدانى قزوينى و عبد الجبار بن عبد اللّه مقرّى رازى و حسن بن بابويه مشهور به حكا باشند ، در خصوص نهايهء شيخ طوسى رحمه اللّه تكلّم نموده ، هريك بر آن كتاب و مسايل آن از حيث ترتيب و زيادتى قصور و خلل ، طعنى زدند ، اين امر در زمان حيات شيخ مذكور بود ، زمانى كه در نجف اشرف سكنا و مجاورت داشت .
آن سه نفر فقيه هم به زيارت امير المؤمنين عليه السّلام مشرّف شدند و به طعن كتاب نهايهء شيخ زبان گشودند ؛ سپس با خود معاهده نمودند سه روز ، روزه بدارند ، شب جمعه غسل نموده ، به حرم مطهّر امير المؤمنين عليه السّلام رفته ، مشغول عبادت و نماز كردند و از آن بزرگوار مسألت نمايند كه امر آن كتاب و صحّت و سقم آن بر آنها مكشوف گردد .
چنين نمودند و هر سه در همان شب جمعه در عالم رويا حضور امير المؤمنين عليه السّلام