راه يافته ، بلكه نظر به چيزهايى كه به بداهت از طريقهء اهل بيت عليهم السّلام ثابت است ؛ اگر اين خبر را مثل آن اخبار ديد يا در ظهور ، اشتهار و انتشار ، فوق آن اخبار دانست ، با جان خود خصم نكند ، به حجّت متمسّك شده ، شبهه را ترك كند .
همچنين ببيند علماى اماميّهء اثنا عشريّه از زمان غيبت صغرا تا سنهء هزار و دويست و شصت هجرى كه قريب به هزار سال است ، چگونه بر مذهب بقاى حيات دنيوى حضرت حجّة بن الحسن العسكرى - صلوات اللّه عليهما - ايستادگى و در مقام محاجّه با عامّه چقدر از اخبار معمّرين را ثبت و ضبط كردهاند و با كمال تخالفى كه در مسايل ميانشان بوده ، در اين مسأله اصلا و ابدا اختلاف نكردهاند .
به ملاحظهء اين اتّفاق عظيم و به ضميمهء آنچه به طريق بداهت از ايشان معلوم است ، از رسوخ آنها در تمسّك به اهلبيت عصمت و طهارت عليهم السّلام براى نفوس مستقيم به حدس صايب ، قطع حاصل مىشود كه اماميّه اين اصل و مذهب را از امامان خود ، تلقّى و اخذ كردهاند ، نيز برايش معلوم مىشود اجماع اماميّه بر اين اصل و مذهب به تبعيّت اهل بيت عليهم السّلام است ، چراكه شبهات عقلى در اين مطلب راه ندارد و مشتبه شدن نقل بر همهء ايشان كه هيچ يك بر آن اشتباه ، وقوف پيدا نكند ، به حسب عادت محال است .
الحاصل ، چنانكه از اتّفاق طايفهء عظيمى كه بناى ايشان بر تقليد عالمى و عدم تجاوز از فرمودهء او است ؛ معلوم مىشود كه مذهب آن عالم ، با آنچه آن طايفه بر آن اتّفاق نمودهاند ، موافق است ؛ پس همچنين از اتّفاق طايفهء اماميّهء اثنا عشريّه با بناى ايشان بر متابعت اهل بيت عليهم السّلام منكشف مىشود كه مذهب ائمّهء ايشان با متّفق عليه در ميان آنها موافق است ؛ از مهدويّت ، قائميّت ، حيات ، غيبت و ظاهر شدن امام عصر و ناموس دهر هروقت كه خدا بخواهد ، با علايم حتميّهاى كه براى ظهور آن بزرگوار بيان فرمودهاند .
اگر به جهت رسوخ شبهه ، به همين قدر در ركون به اجماع ، بلكه ضرورت و سكون به آن قانع و مطمئن نشدى ، بيانى ديگر براى حقّيت اين مطلب از طريق اجماع آوريم
العبقري الحسان في أحوال موالانا صاحب الزمان ( ع ) — صفحة 742
مساهمون: صادق برزگر بفرويى
ص٧٤٢