[ رفع شبههء عدم انقراض اسماعيليّه ] 9 صبيحة
بدان چنانچه در صبيحهء پنجم اين عبقريّه مشروحا ذكر شد ، طايفهء اسماعيليّه به واسطهء فساد عقايد اصوليّه و فروعيّهشان ، خروج موضوعى از طوايف مسلمين دارند ، پس عدم انقراض آنها ، به دليل عامّى كه شيخنا الجليل الطوسى رحمه اللّه براى فساد معتقدات طوايف غير اثنا عشريّه اقامه فرموده ، ضررى نرساند .
آن مرحوم در كتاب غيبت « 1 » فرموده : ادلّ دليل بر فساد و بطلان معتقدات اين طوايف ، عموما انقراض آنها است ، زيرا در زمان ما ، بلكه در زمان طويلى پيشتر از اين ، كسى به اعتقاد آنها قايل نشده و اگر طرق آنان حقّ بود ، هرآينه انقراضشان جايز نمىشد .
پس از آن فرموده :
اگر گويند : چگونه انقراض ايشان معلوم مىشود ، حال آنكه جايز است در بلاد بعيد ، جزاير درياها و اطراف زمين ، جماعتى باشند كه به اين اقوال قايل شوند ؛ چنانكه جايز است كسى در اطراف زمين يافت شود كه به مذهب حسن بصرى كه مىگويد مرتكب گناه كبيره منافق است ، قايل شود ، بنابراين ادّعاى انقراض اين فرق ممكن نيست ؛ بلى ، اگر عدد علما ، محصور و مسلمين ، قليل بودند ، آنگاه علم به انقراض ايشان ممكن بود ، امّا در صورتى كه اسلام منتشر و علما كثير باشند ، اين علم از كجا حاصل مىشود ؟
در جواب آنها مىگوييم :
اين سخن به اين مؤدّى مىشود كه علم به اجماع امّت براى هيچكس حاصل نشود ، زيرا در مسألهاى كه ادّعاى اجماع نمايند ، مىگوييم : احتمال دارد كسى در اطراف زمين به خلاف اين قول قايل شده باشد .
هامش
( 1 ) . الغيبة ، شيخ طوسى ، ص 23 - 18 .