آنگاه نامه را به مدينه فرستاد ، محمد در جوابش نوشته بود : آن بزرگوار در امور وصاياى خود ، پنج نفر را دخالت داده ؛ يكى از آنها خود خليفه ، ابو جعفر منصور است ، ديگرى منم ، سوّمى و چهارمى ، دو پسر خود عبد اللّه و موسى بن جعفر و پنجمى ، حميده است كه يكى از امّ ولدهاى آن جناب و مادر حضرت موسى عليها السّلام مىباشد . چنان چه در جنّات الخلود مرحوم مدرّس امامى خاتونآبادى آمده : مادر حضرت موسى ، جاريهاى از جوارى ولايت بربر بود كه به او حميدهء بربريّه مىگفتند و به قولى از مردم اندلس ، نامش فاطمه و كنيهاش امّ اسحاق بود ، اوّلى اصحّ است ، زنى صاحب جمال و كمال و ديانت بود كه حضرت صادق عليه السّلام او را نيز با امام موسى عليه السّلام وصىّ خود نموده بود .
در باب وصايا چند ، مروى است ؛ منصور خليفه ، عبد اللّه ، پسر خود و محمد بن سليمان را نيز براى مصلحت ، در آن وصيّت داخل نموده بود و اين از معجزات آن حضرت است ، زيرا منصور خليفه بعد از فوت آن حضرت گفت : اگر تنها به موسى وصيّت كرده باشد ، او را گردن بزنند و چون ديد او را هم در وصايايش داخل نموده ، غضبش تسكين يافت .
بنابر روايت اولى كه از غيبت طوسى نقل شد ، وقتى منصور بر اوصياى آن حضرت واقف شد ، گفت : راهى براى كشتن اين اشخاص نيست . « 1 » همين قدر در بطلان قول و سخافت عقيدهء ناووسيّه كافى است .
[ اسماعيليّه ] 5 صبيحة
بدان پنجمين طايفه از شيعهء غيراثناعشريّه كه در مهدويّت حضرت مهدى موعود و آن برگزيدهء حضرت ودود شبهه نمودهاند ، طايفهء اسماعيليّه هستند و ايشان دو فرقهاند :
هامش
( 1 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 31 ؛ الغيبة ، شيخ طوسى ، ص 197 .