رابعا ؛ وصيّت فرمودن حضرت صادق عليه السّلام هنگام رحلت از دنيا ، به طريق صحّت پيوسته و راه احتمال عدم موت ايشان را بالكلّيه بسته ، چنانچه در غيبت طوسى « 1 » ، به اسناد خود از سالمه ، مولاة حضرت صادق عليه السّلام روايت نموده كه گفت : هنگام وفات آن حضرت ، نزدش بودم كه غشوه او را در ربود و پس از افاقه فرمود : به حسن بن على بن الحسين و هو الأفطس ، هفتاد دينار ، فلانى را ، اين قدر و فلانى را آنقدر عطا كنيد .
سالمه گويد : من به حضرت عرض كردم : آيا به مردى عطا مىفرمايى كه با شفره بر شما حمله نمود و مىخواست شما را به قتل برساند ؟
حضرت فرمود : مىخواهى من از جمله اشخاصى نباشم كه خداوند ، آيهء
وَ الَّذِينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ يَخافُونَ سُوءَ الْحِسابِ
« 2 » را دربارهء آنها نازل فرموده ! بلى اى سالمه ! به درستى كه خداى تعالى بهشت را خلق فرموده ، سپس آن و بوى آن را طيّب گردانيده ، به درستى كه بوى بهشت از مسافت دو هزار سال راه ، استشمام مىشود و عاق والدين و قطعكنندهء رحم بوى آن را نمىيابد .
ايضا در كتاب مذكور ، به اسناد خود از ابو ايّوب خوزى روايت نموده كه گفت : در دل شب ، ابو جعفر منصور مرا خواست ، بر او داخل شدم ، درحالىكه بر كرسى نشسته ، مقابل آن ، چراغى گذاشته . مكتوبى را در دست داشت و بر آن نگاه مىانداخت ، وقتى به او سلام كردم ، آن مكتوب را به جانب من انداخت ، مشغول گريه شد و گفت : اين مكتوب محمد بن سليمان است - او در مدينهء منوّره عامل منصور بود - به ما خبر داده جعفر بن محمد از دنيا درگذشت ؛ فانّا للّه و انّا إليه راجعون . بعد از اينكه سه مرتبه كلمهء استرجاع را گفت ، چنين به زبان آورد : اين مثل جعفر ، سپس به من امر نمود ، بنويس .
چون على الرسم عنوان مكتوب را نوشتم ، گفت : به محمد بن سليمان بنويس اگر جعفر بن محمد ، مرد معيّنى را وصىّ خود كرده ، او را طلبيده ، گردن بزن !
هامش
( 1 ) . الغيبة ، شيخ طوسى ، صص 198 - 197 .
( 2 ) . سوره رعد ، آيه 21 .