بن نفاية السلولى ، صد و سى سال در ايّام جاهليّت عمر نمود ، پس از آن ، اسلام را دريافت و در آن دين داخل گرديد .
از ايشان ، قهاث بن ليوى بن يعقوب نبى است كه بنابر نقل صاحب ناسخ التواريخ ، « 1 » عمر او در اين دار فانى صد و سى سال بوده .
حضرت اسماعيل ذبيح اللّه از ايشان است ، چنانكه در اخبار الدول « 2 » است كه از دعله بنت مضاض كه زوجهء اسماعيل بود ، دوازده پسر و يك دختر براى او متولّد شد و آن حضرت ، مدّت يك صد و سى و هفت سال در دار دنيا زندگانى نمود و قبرش در ميانهء حجر است كه به اسم او معروف شده و آن را حجر اسماعيل مىگويند ، وقتى عبد اللّه زبير اساس كعبه را براى عمارت آن حفر مىكرد ، صندوق مرمرى نمودار شد كه رنگ آن سبز بود . آنگاه از عالمين به اخبار ، سؤال نمود ، آنها گفتند : آن قبر اسماعيل و مادرش هاجر است .
در مرآة الزمان و غيره است كه اسماعيل از گرمى مكّه به خداوند شكايت نمود ، پس خداوند به ملكى امر فرمود درى از درهاى بهشت را به سمت مكّه باز كند و تا روز قيامت از آن در ، باد بهشت به مكّه مىوزد .
از ايشان ، ليوى بن يعقوب نبى است كه بنابر نقل صاحب ناسخ ، صد و سى و هفت سال عمر نموده و عمران پدر حضرت موسى از ايشان است كه بنابر نقل مزبور يكصد و سى و هفت سال عمر كرده است .
[ يكصد و چهل سال ] 3 صبيحة
قسم سوّم از طبقهء اوّل ، كسانىاند كه عمرشان به يكصد و چهل سال رسيده .
از ايشان لبيد بن ربيعة الجعفرى است ؛ چنانكه در بحار « 3 » است كه او صد و چهل
هامش
( 1 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، ص 575 ؛ بحار الانوار ، ج 51 ، ص 252 .
( 2 ) . اخبار الدول و آثار الاول ، ج 1 ، ص 93 .
( 3 ) . بحار الانوار ، ج 51 ، ص 247 - 245 ؛ كمال الدين و تمام النعمة ، ص 567 - 565 .