رسم چند امر چاره نيست .
امر اوّل : آن است كه مدّت رضاع ، دو سال كامل است ، چنانچه در قرآن مجيد و فرقان حميد است كه :
وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ
« 1 » و عدد ايّام آن ، هفت صد و بيست روز مىباشد . چون هرسالى دوازده ماه و هرماهى غالبا سى روز است ، كما هو الواضح .
امر دوّم : آن است كه عدد اربعينات اين هفت صد و بيست روز ، هجده است ، به عبارت اخرى هفت صد و بيست روز ، هجده ، چهل روز است و هجده چهل روز ، هفت صد و بيست روز مىباشد ، كما لا يخفى .
امر سوّم : آن است كه يكى از شؤونات امام و ولايت كليهء آن بزرگوار ، تربيت ما سوى اللّه از تمامى عوالم امكانيّه است من الذّرّة الى الدّره و من قضّها الى قضيضها ، كما قال اللّه تعالى :
وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها
« 2 » و في الرّواية ربّ الأرض اى امام الأرض . « 3 »
ذكر ارض در آيهء مباركه از باب تخصيص نيست كه تربيت امام عليه السّلام فقط به ارض منحصر باشد ، زيرا اخبار كثيرهء مستفيضه ، بلكه متواترهء به تواتر معنويّه است كه امام در تمامى عوالم الهيّه مربّى و سايس است و اغلب آنها در كتب معتبره ، مثل بحار و عوالم موجود است .
شايد ذكر خصوص ارض در آيهء مباركه ، - و اللّه يعلم - به جهت اين باشد كه آن محسوس و مرئى و در نظر هرعاقل و غبّى است ، مردم هم نوعا اهل حسّ و ظاهر و به وراى محسوس و مرئى غير ناظرند .
فلذا ارض را ايثار به ذكر فرمود و بودن تربيت عوالم امكانيّه از مناصب امام ، نزد شيعهء اثنى عشريّه كالنّور في الظّلام و بدون دغدغه و كلام است .
هامش
( 1 ) . سورهء بقره ، آيه 233 .
( 2 ) . سورهء زمر ، آيه 69 .
( 3 ) . ر . ك : بحار الانوار ، ج 7 ، ص 326 ؛ تفسير القمى ، ج 2 ، ص 253 .