او فرمود : و اللّه ! و اللّه ! كه صاحب اين امر ، هرآينه حاضر مىشود موسم - يعنى موسم حجّ - در هر سال ، مىبيند مردم را و مىشناسد ايشان را و مىبينند او را و نمىشناسند او را .
نيز روايت كرده شيخ « 1 » و نعمانى « 2 » و صدوق « 3 » از جناب صادق عليه السّلام كه فرمود : گم خواهند كرد مردم امام خود را . پس حاضر مىشود در موسم و ايشان را مىبيند و آنها او را نمىبينند . و نيز روايت كرده از عبد الاعلى كه گفت : با آن حضرت بيرون رفتيم ؛ چون به روحا فرود آمديم ، نظر فرمود به كوهى كه مشرف بر آنجا بود .
پس فرمود : مىبينى اين كوه را ؟ اين كوهى است كه آن را رضوى مىگويند ، از كوههاى فارس بود . ما را دوست داشت خداوند آن را نقل فرمود به نزد ما .
آگاه باش كه در آن است هر درخت ميوهدارى و چه نيك امانى است براى خايف .
آگاه باش كه براى صاحب اين امر در او ، دو غيبت است يكى كوتاه و ديگرى طولانى . « 4 »
و گذشت كه خروج آن حضرت از قريهاى است كه او را كرعه مىگويند و در يكى از زيارات جامعه است در سلام بر آن حضرت : « السلام على الامام الغائب عن الابصار ، الحاضر في الامصار و الموجود في الافكار بقية الاخيار وارث ذو الفقار المنتظر و الحسام الذكر و الشمس الطالعة و السماء الظليلة و الارض البسيطة نور الانوار الذي تشرق به الارض عما قليل بدر التمام و حجّة اللّه على الانام برج البروج و اليوم الموعود و شاهد و مشهود . » الخ .
بالجمله ، كاش ذهبى با آن همه دعوى اطّلاع و ديانت ، به محلّى از كتب اماميّه نشان مىداد كه فلان عالم در كتاب فلانى نوشته ؛ چنان چه رسم اماميّه است كه در مقام طعن و ايراد بر ايشان از مؤلّف و كتاب و باب و فصل آن خبر مىدهند و با اين افترا و بهتان شيعه را نسبت به دروغ گفتن مىدهد و خود را پاكدامن مىپندارد و ابدا شرم و حيا نمىكند .
هامش
( 1 ) . الغيبة ، شيخ طوسى ، ص 161 .
( 2 ) . الغيبة ، نعمانى ، ص 175 .
( 3 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، ص 346 .
( 4 ) . الغيبة ، شيخ طوسى ، ص 163 .