چون سر برداشتم هوا تاريك بود . پس با جماعت نظام - كه خوابيده بودند [ و ] از مهابت اين صدا از جا جستند - به زير آمديم . ديديم در باز شده و مثل دفعه اولى قفل آهنى و فرنگى گشوده گشته و بر زمين افتاده ، و ميخ آهنى كج شده و پشتبند چوبى به همان حالى كه در كلون ديگرى بود ، باقيمانده و پس برفته . كاظم آقا خبردار شده با كليدها آمده اين حالت را مشاهده كرد . پس سه شب ديگر از براى اين واقعه چراغان كردند .
چهارم : مطابق صورتى كه حسب الخواهش اهل كشمير در شرح اين چهار معجزه ، جناب سيد الفقهاء و المتألهين ، عماد العلماء الكاملين ، ذخر السلف و فخر آل خلف ، صاحب التصانيف الرايقه ، مولانا الاجل الامجد " آقا سيد مهدى قزوينى حلاوى " - طاب ثراه - مرقوم فرمودند و در حاشيه آن ، جناب مستطاب ، قدوة العلماء الاطياب " حاج ميرزا حسن شيرازى " - اطال اللّه بقائه - تصديق نوشتهاند ، و صورت آن را از براى فاضل معاصر نورى ، روانه دار الخلافه كرده ، اين است كه : جماعتى از اهل " بكتاشيه " - كه صنفى از اهل تصوفند و بزرگ ايشان را " دده " مىگويند كه در كربلا منزل دارد و در هر بلدى از بلاد روم تكيه و موقوفاتى دارند و مواظبت تمامى در زيارت مرقد مطهر امير المؤمنين عليه السّلام دارند و كذلك در زيارت امام حسين عليه السّلام - به نجف اشرف آمدند و در تكيه كه باب آن در ميان يكى از حجرات سمت غربى صحن مطهر گشوده مىشود ، منزل كردند .
يكى از آنها مبتلا بود به مرض جنون ، چون خواستند به حرم مطهر مشرف شوند ، از خوف آنكه آن ديوانه خود را معيوب كند يا آنكه بر غير ، ضررى وارد آرد ، دستهاى او را محكم بستند و او را مغلول كرده ، ميخهاى آهنى بر او زدند و رفتند . پس آن ديوانه قوّت كرده دست و پاى خود را گشوده داخل حرم گرديد و چون نزديك ضريح مطهر رسيد ، آن غل از گردن او خودبهخود باز شد و بيفتاد .
پنجم : امرى است كه بعد از ظهر روز جمعه دهم نجومى شهر جمادى الثانيه هزار و دويست و نود و نه در سامرهء مشرّفه در سرداب مطهر واقع گرديد و تفصيل آن مطابق مكتوبى كه جناب مستطاب ، قدوة العلماء الاطياب ، رئيس المسلمين " حاج ميرزا حسن شيرازى " - ادام اللّه عمره - مرقوم داشته ، اين است كه : شخصى " آقا محمّد مهدى " نام ، ساكن بندر مومين - كه از توابع مملكت " ماچين " است و از " كلكته " با مركب دخانى شش روزه به
دار السلام در احوالات حضرت مهدى ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 820
مساهمون: محمود بن جعفر عراقى ميثمى
ص٨٢٠