تخطي إلى المحتوى الرئيسي

دار السلام در احوالات حضرت مهدى ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 822

مساهمون:

ص٨٢٢
چون به كنار آمدم جوانى را خوشرو ديدم كه اثر عبادت در جبهه و جبين او ظاهر و مانند ستارهء درخشنده نور از روى مبارك او ساطع و لامع بود . جامه‌اى از پشم پوشيده و نعل عربى در پا داشت و تنها در گوشه‌اى نشسته بود . با خود گمان كردم كه البته اين جوان از طايفه صوفيه [ مىباشد ] و در امر معاش خود كلّ بر ديگران است . نزد او مىروم و او را ملامت مىنمايم . به نزديك او شدم ، به سوى من نگريست و فرمود : يا شقيق
اجْتَنِبُوا كَثِيراً مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَ لا تَجَسَّسُوا
« 1 » . پس ، از من اعراض كرده روانه گرديد . با خود گفتم : همانا از اولياء اللّه است كه نام مرا دانست و از ضمير من خبر داد . بايد از او عذر خواهم . چون به عقب او رفتم ، از نظرم غايب شد تا آنكه به منزل دوم - كه " واقصه " گويند - وارد شدم . آن جوان را ديدم كه بر تلى از ريگ ايستاده ، نماز مىگذارد و گاه راكع و گاه ساجد است و از خوف خداوند خائف و لرزان و اشك از چشم‌هاى مباركش روان است . با خود گفتم : نزد او روم و عذر گناه گذشتهء خود خواهم . چون نزديك او شدم و مرا ديد ، اين آيه را تلاوت نمود :
وَ إِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى
« 2 » و از نظرم غايب شد ، تا آنكه به منزل سوّم - كه " زباله " گويند - رسيديم . آن جوان را ديدم كه بر سر چاهى ايستاده و ركوه [ - دلو كوچك ] در دست دارد و مىخواهد كه آب از آن چاه برآورد . ناگاه ركوه از دست او به چاه افتاده ، پس سر بالا كرده ، عرض نمود : خداوندا ، هرگاه كه تشنه مىشوم آبم مىدهى و هرگاه گرسنه مىشوم طعامم مىدهى . خود مىدانى كه غير از اين ركوه چيزى ندارم . آن را از من سلب نفرما . راوى گويد : قسم به خدا كه ديدم آب چاه بالا آمد تا آنكه بر روى زمين جارى گرديد . پس دست دراز كرد و آن ركوه را از روى آب بربود و با آب آن وضو گرفته مشغول نماز شد . پس از آن بر تل ريگى سفيد برآمد و قدرى رمل برداشته در ركوه ريخته و ركوه را حركت داد و از آن تناول فرمود . با خود گفتم كه : به بركات انفاس قدسيه او ، رمل بدل به سويق شد
هامش
( 1 ) . سورهء حجرات ، آيهء 12 : « . . . از بسيارى از پندارهاى بد در حقّ يكديگر اجتناب كنيد كه برخى از ظنّ و پندارها معصيت است و نيز هرگز از حال درونى هم تجسّس مكنيد » . ( 2 ) . سورهء طه ، آيهء 82 : « و البته بر آنكه توبه كند و به خدا ايمان آورد و نيكوكار گردد و درست به راه هدايت رود مغفرت و آمرزش من بسيار است » .