او بيرون آيد بهترين اهل زمين در زمان خود ، كه همنام جد خود و وارث علم و احكام و فضائل او است و رأس حكمت است . او را بنى عباس بعد از آنكه امور عجيبه و تازه از او ببينند ، بكشند از راه حسد . لكن خدا نور خود را تمامكننده است ، هرچند كه مشركين كاره باشند . خدا از صلب او ، آخر دوازده امام را كه مهدى نام دارد ، بيرون آورد . خدا كرامت خود را به ايشان مختص كرده و ايشان را در دار القدس خود نشانيده . كسىكه به امامت امام دوازدهم اقرار نمايد ، مانند كسى باشد كه در پيش روى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شمشير خود را كشيده ، دفع اذيت از آن حضرت كند .
راوى گويد : در اين وقت مردى از دوستان بنى اميه داخل مجلس شد و آن حضرت كلام خود را قطع نمود . بعد از آن يازده مرتبه از براى شنيدن باقيمانده كلام به خدمت آن امام عليه السّلام رفتم . ممكن نشد . تا آنكه سال آينده شد . به خدمت او رفتم . در حالتى كه نشسته بود ، فرمود : يا ابراهيم كسىكه همّ و غمّ را از شيعه خود زايل گرداند ، بعد از تنگى شديد و بلاى طولانى و جزع و خوف خواهد آمد . گوارا باشد بر كسىكه آن زمان را درك نمايد . يا ابراهيم ، اينكه گفتم تو را كفايت مىكند . راوى گويد : زياده از سرورى كه در آنروز در دل من داخل شد ، تا آنروز داخل نشده بود » « 1 » .
و نيز در همان كتاب به سند خود ، از مفضل روايت كرده كه حضرت صادق عليه السّلام فرمود :
« خداى تعالى چهارده هزار سال پيش از خلق همه مخلوقات ، چهارده نور خلق فرمود كه آنها ارواح ما بودند . عرض كردند : يابن رسول اللّه ، آن چهارده نفر كيانند ؟ فرمود : محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين و امامان كه از اولاد حسيناند ، آخر ايشان قائم است كه بعد از غيبتش قيام مىنمايد ، دجّال را مىكشد و زمين را از هرگونه ظلم و جور پاك مىگرداند » « 2 » .
و نيز در همان كتاب به سند او ، از ابى بصير روايت كرده ، از حضرت ابو عبد اللّه عليه السّلام شنيدم كه فرمود : « از ما اهل بيت ، دوازده نفر مهدى است . شش نفر از ايشان گذشته و شش نفر ديگر باقى مانده ، خداى تعالى در ششمين ما هر چيزى را كه دل او خواهد كند » « 3 » .
هامش
( 1 ) . كمال الدين ، ج 2 ، ص 334 و 335 .
( 2 ) . همان ، ص 335 و 336 .
( 3 ) . همان ، ص 338 .