شامل او گرديد كه كتابى كبير و عربى در احوالات چهارده معصوم عليهم السّلام - كه زياده بر يكصد هزار بيت بود - نوشت كه مقبول اهل نظر و مطبوع طبع علماى معتبر گرديد . بهطورى كه در زمان حيات خود او ، جمعى - از كتاب - مشغول استنساخ آن كتاب از براى علماى معتبر عصر و افاضل طلاب بودند ، و جزء آخر آن كتاب كه در احوال حضرت حجّت عصر عليه السّلام بود مفصلتر از ساير اجزاء آن اتّفاق افتاد ، به سبب اهتمامى كه در جمع اخبار اين باب از كتب عامّه و خاصّه داشت .
لهذا گويا به اتمام نرسيد و نظر به اخلاصى كه به امام عصر داشت ، باغى در ساحل هنديه و در بعض نواحى مسجد سهله احيا و غرس كرده بود و آن را به نام نامى و لقب گرامى آن بزرگوار " صاحبيه " نام كرده بود و به جهت مخارج آن باغ و ضعف كسب و كثرت عيال در اواخر كار مديون و پريشانحال شده بود تا آنكه در وقتى از اوقات چنان اشتهار يافت كه حضرت صاحب الامر عليه السّلام باغ " صاحبيهء " حاج ملّا باقر را خريدار شده ، و پس از زمانى مشهور گرديد كه آن حضرت قرض او را ادا نموده [ است ] .
اتّفاقا در آن اوقات سيّد جليل ، عالم عامل " حاج سيّد اسد اللّه بن حاج سيّد محمّد باقر رشتى اصفهانى قدّس سرّه " در نجف بود و حقير چون فراغت و معاشرت با مردم نداشتم ، در مقام تحقيق آن برنيامدم و در مجالس و محافل ذكر آن واقعه ، مختلف مسموع مىگرديد تا آنكه سيّد مذكور هم از نجف به اصفهان رفتند و زمانى بر اين گذشت . اتّفاقا روزى در مسجد " شيخ نعمت طريحى " - كه از اولاد شيخ طريحى صاحب كتاب " مجمع البحرين " مىباشد و آن مسجد نزديك خانه حقير واقع است - مجلس ختم و فاتحه بود و حقير از براى فاتحه در آنجا رفتم و " حاج ملّا باقر " مذكور را در آنجا ديدم و پس از ختم و تفرقهء مردم ، مسجد خلوت گرديد و حقير هم از براى خود فراغتى ديدم . شرح واقعه را از حاج ملّا باقر پرسيدم و به اين نهج تقرير نمود كه : يكى از فلّاحهاى باغ " صاحبيه " پيرمردى است يزدى و صالح .
روزها را در باغ مذكور ، فلّاحى و باغبانى مىكند و شبها را در مسجد سهله بيتوته مىنمايد و من از براى دينى كه در اين اواخر عمر حاصل شده بود - كه مبادا آنكه مديون مردم بميرم و در اين باب به امام عصر عليه السّلام [ رجوع كردم ] . چون اين باغ را به نام او موسوم كرده و اين جلد آخر كتاب را در احوال او نوشته بودم - به آن حضرت متوسّل گرديدم .
دار السلام در احوالات حضرت مهدى ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 482
مساهمون: محمود بن جعفر عراقى ميثمى
ص٤٨٢