مرا از حالت و نظافت آن جوان خوش آمد . پس به نزد او رفتم و از او خواستم كه با او باشم و او را خدمت كنم . قبول كرد و اجابت نمود و من چندگاه در نزد او بودم و او را خدمت مىكردم و از اطوار و اعمال او استفاضه مىكردم و از گفتار او استفاده مىنمودم تا آنكه روزى از نام و نسب او پرسيدم . گفت : منم صاحب حق و صاحب امر ! گفتم : چرا خروج نمىكنى ؟ گفت : وقت آن نشده .
پس مدتى در خدمت آن بزرگوار بودم تا آنكه روزى فرمود : مرا سفرى در پيش آمده .
عرض كردم : مرا هم مأذون فرموده [ تا ] در خدمت تو باشم . اجابت فرمود . پس با او بيرون رفتم . روزى در اثناى راه عرض كردم كه : اى مولاى من ، زمان خروج و ظهور چه وقت است ؟ فرمود : آن را علاماتى باشد كه از آن علامات ، كثرت هرجومرج باشد در ميان مردم ، و وقوع فتنهء شديد بر خلق . پس در مسجد الحرام درآيم و منادى ندا كند كه اين است مهدى موعود ، پس مردم در ميان ركن و مقام با من بيعت كنند ، بعد از آنكه مأيوس شده باشند .
پس در خدمت آن حضرت رفتيم تا آنكه به ساحل دريا رسيديم و آن حضرت ارادهء آن نمود كه بر آب برآيد . گفتم : اى مولاى من ، من از آب مىترسم . فرمود : واى بر تو ، با آنكه من با تو هستم چه ترس دارى ؟ عرض كردم كه : چنين است لكن واهمه بر من غالب گشته .
چون اين بشنيد ، خود آن حضرت بر آب برآمد و از نظر غايب و ناپديد گرديد .
[ تشرّف علامهء حلّى ]
پانزدهم [ از ] اين طايفه آية اللّه فى العالمين ، قدوة العلماء الرّاسخين " الشيخ جمال الدين حسن بن يوسف بن على بن المطهر الحلى " مىباشد كه در جميع آفاق معروف به علّامه على الاطلاق است .
و شرح اين واقعه آنست كه « فاضل معاصر " ميرزا محمّد تنكابنى " - زيد توفيقه - روايت كرده در كتاب " قصص العلماء " از فاضل لاهيجى " المولى صفر على " از استاد خود السيّد السند الاقا " سيد محمّد " صاحب المفاتيح و المناهل ابن الاقا " سيد على " صاحب " الرياض " كه او نقل كرده از خط علّامه در حاشيهء بعض كتب كه : علّامه در شبى از شبهاى جمعه تنها به زيارت قبر مولاى خود جناب ابى عبد اللّه الحسين عليه السّلام مىرفت و بر درازگوشى سوار بود و تازيانه از براى راندن درازگوش به دست خود داشت . اتفاق در اثناى