تخطي إلى المحتوى الرئيسي

دار السلام در احوالات حضرت مهدى ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 194

مساهمون:

ص١٩٤
" محمّد بن ابى عبد اللّه اسدى " و از اهل آذربايجان " قاسم بن علا " و از نيشابور " محمّد بن شاذان " . و امّا از غير وكلاء ؛ " ابو القاسم بن ابى حليس " و " ابو عبد اللّه كندى " و " ابو عبد اللّه جنيدى " و " هرون قزّاز " و " نيلى " و " ابو القاسم بن دبيس " و " ابو عبد اللّه بن فروّخ " [ و ] " مسرور " طباخ آزادكردهء امام على النقى عليه السّلام و " احمد بن حسن " و برادرش " محمّد " و " اسحاق كاتب " از بنى نوبخت ، و " صاحب پوستين " و صاحب كيسهء مهركرده ، و از همدان " محمّد بن كشمرد " و " جعفر بن حمدان " و " محمّد بن هارون بن عمران " و از دينور " حسن بن هارون " و " احمد " پسر برادر او و " ابو الحسن " و از اصفهان " ابن باذشاله " و از صيمره " زيدان " و از قم " حسن بن نضر " و " محمّد بن محمّد " و " على بن محمّد بن اسحاق " و پدرش و " حسن بن يعقوب " و از اهل رى " قاسم بن موسى " و پسر او و " ابو محمّد بن هارون " و صاحب سنگريزه و " على بن محمّد " و " محمّد بن محمّد الكلينى " و " ابو جعفر رفوگر " و از قزوين " مرداس " و " على بن احمد " و از قاين دو مرد و از شهر زور ، پسر " خالويه " و از فارس " محروج " و از مرو ، صاحب هزار دينار و صاحب مال و رقعهء سفيد و " ابو ثابت " و از نيشابور " محمّد بن شعيب بن صالح " و از يمن " فضل بن يزيد " و " حسن " پسر او و " جعفرى " و " ابن اعجمى " و " شمشاطى " و از مصر ، صاحب مولودين و صاحب مال ، به مكه و " ابو رجا " و از نصيبين " ابو محمّد بن وجنا " و از اهواز " حصينى " « 1 » . اين است آنچه " ابو عبد اللّه " كوفى نقل كرده و مجلسى رحمه اللّه بعد از ذكر اين جماعت مىفرمايد كه : آنچه در كتب معجزات مذكورند زياده از هفتاد نفر مىشوند ، و بعد از آن مىگويد : خبرى را كه اين عدد از جماعت مختلفه نقل كنند ، البته به تواتر بالمعنى مىشود و بالجمله اين است اسامى اين جماعت از وكلاء معروفين و غير وكلاء . و امّا وكلاى معروف و سفراى مشهور - از قرارى كه ناقلين اخبار و اساطين اخيار ، مانند شيخ صدوق و شيخ كلينى و شيخ مفيد و علم الهدى و شيخ طوسى و غيرهم - از معتبرين قدماى شيعه - و متأخّرين ايشان ، بلكه جمعى از عامه ذكر نموده‌اند ، و در اين هفتاد و چهار سال - تقريبا - كه زمان غيبت صغرى بوده‌اند و مرجع و ملاذ ظاهرى شيعه بوده‌اند و طايفه
هامش
( 1 ) . كمال الدين ، ج 2 ، ص 442 و 443 .