ثمّ إنّه ربما تمسّك لصحّة ما أتى به ، مع الزيادة « 1 » ، باستصحاب الصحّة ، و هو لا يخلو من كلام و نقض و إبرام خارج عمّا هو المهمّ في المقام ، و يأتي تحقيقه في مبحث الاستصحاب إن شاء اللّه « تعالى » .
تنبيه سوم
بحث تنبيه دوم دربارهء نقيصهء سهويّه جزء يا شرط بود . امّا در تنبيه سوم بحث در حكم زياده جزء ، سهوا و عمدا است . مرحوم شيخ انصارى بحث زياده را در دو مقام زياده سهويّه و زياده عمديّه مطرح كرده است ، امّا مصنّف هر دو قسم از زياده را در يك جا بحث مىكند .
قبل از وارد شدن به اصل مطلب و بيان نظر مصنّف ، لازم است محور بحث معلوم شود .
محور بحث
محور بحث جايى است كه مكلّف ، علم ندارد كه عدم زياده ، در جزئيّت جزء ، دخيل است .
توضيح مطلب - عدم زيادهء جزء ، دو صورت دارد :
1 - مكلّف علم دارد كه در جزئيّت يك جزء ، عدم زياده « 2 » و عدم تكرار ، دخالت دارد ، به گونهاى كه اگر با زياده باشد ، آن جزء ، جزء نخواهد بود . مثلا يقين دارد كه ركوع ، جزء صلاة است و نسبت به زياده ، به « شرط لا » مىباشد ، و لذا اگر در يك ركعت ، دو ركوع انجام شود ، اين ركوع مكرّر ، اصلا جزء نخواهد بود ، نه اينكه جزء به همراه زياده باشد .
در اين صورت چون مطلب به نقيصه جزء برمىگردد ، بايد در تنبيه دوم بحث شود ،
هامش
( 1 ) . متعلّق ب « تمسّك » .
( 2 ) . در بحث « صحيح و اعمّ » گذشت كه چگونه عدم ، جزء مىشود .