مىشود ، اينگونه است كه قبل از احتياط ، برخى از احتياطات را ، از جهت احتمال يا محتمل ، ترجيح دهد . بنابراين تبعيض به يكى از دو ملاك زير انجام مىگيرد :
1 - به ملاك احتمال : در مواردى كه به حسب احتمال ، اهمّيت بيشترى دارند ، احتياط كند . مثلا در برخى از محورها كه ظنّ به تكليف دارد ، احتياط نمايد و امّا در محورهايى كه نسبت به تكليف ، شكّ يا وهم دارد ، احتياط نكند . « 1 » ( احتمال ظنّ ، قوىتر از احتمال شك و وهم است ) در نتيجه : اگر احتمال ، اهمّ بود ، هرچند محتمل آن اهمّيت نداشت ، جاى احتياط است .
2 - به ملاك محتمل : يعنى در مواردى كه محتمل ، اهمّيت بيشترى دارد ، احتياط كند و در مواردى كه محتمل ، اهمّيت كمترى دارد ، احتياط نكند . مثلا در محورهاى دماء و نفوس و اعراض كه اهتمام شارع نسبت به آنها خيلى زياد است ، جاى احتياط است و لذا در اين محورها كه محتمل ، اهمّيت زيادى دارد ، اگرچه احيانا احتمالشان ضعيف باشد ، بايد احتياط كرد .
هامش
( 1 ) . البته بايد ديد احتياط تا كجا مستلزم اختلال نمىباشد ، و لذا اگر احتياط در محور مظنونات و مشكوكات ، سبب اختلال شد ، بايد در اين دو محور ، احتياط كرد و فقط در محور موهومات ، احتياط لازم نمىباشد . امّا اگر احتياط در محور مشكوكات هم اختلال نظام را در پى داشت ، احتياط در آنها نيز لازم نخواهد بود .