مثلا اگرچه فرض شود كه دليل بر عدم حرمت شرب تتن موجود است ، ولى باز هم احتياط ( اجتناب از آن ) خوب است و يا اگرچه فرض شود كه دليل بر عدم وجوب دعا عند رؤيت هلال وجود دارد ، امّا خوب است كه از باب احتياط ، دعا خوانده شود .
ب - در شبهات موضوعيّهاى كه امارهء معتبره قائم شده كه مشكوك و مشتبه ، فرد و مصداق واجب يا حرام نمىباشد .
مثلا نسبت به مايعى كه شك داريم خمر است يا نه ، اگر فرض شود كه اماره قائم شده كه خمر نمىباشد ، باز هم اجتناب ، از باب احتياط ، حسن دارد .
2 - خصوصيت دوم ( ما لم يخلّ بالنظام . . . )
حسن احتياط اگرچه از جهت تمام شبهات ، مطلق است ، امّا درعينحال مقيّد و محدود است ، به اين بيان :
احتياط ، حسن است تا جايى كه اختلال نظام را در پى نداشته باشد . و لذا اگر احتياط ، سبب اختلال نظام شود و زندگى را تحت تأثير قرار دهد ، حسن ندارد . به عبارت ديگر : احتياط قبل از آنكه به حدّ و مرز اختلال نظام برسد ، مطلقا حسن دارد ، خواه در امور مهمّه ( مانند : دماء و فروج ) باشد و خواه در غير امور مهمّه ( مانند طهارت و نجاست ) و فرقى نمىكند كه در آن موارد ، احتمال تكليف ، قوى باشد ( در صورتى كه ظنّ به تكليف است ) يا ضعيف ( در صورتى كه شكّ يا وهم باشد ) و همينطور تفاوت ندارد كه حجّتى بر خلاف احتياط موجود باشد يا نه . چنانكه اگر احتياط ، موجب اختلال نظام شود ، مطلقا ( در امور مهمّه و غير مهمّه ، قوى بودن احتمال تكليف يا ضعيف بودن آن ، وجود حجّت بر خلاف احتياط و عدم حجّت بر خلاف آن ) حسنى نخواهد داشت .
3 - خصوصيّت سوم ( و ان كان الراجح . . . )
اگر احتياط تامّ و كامل ، اختلال نظام را در پى داشت ، بايد در احتياط ، تبعيض نمود ، يعنى در برخى از محورها ، احتياط كرد و در برخى از محورها ، احتياط نكرد .
و كيفيّت تبعيض براى كسى كه از ابتدا مىداند احتياط كامل ، منجرّ به اختلال نظام