را در عداد دلايل ديگر مثل اجماع قرار نمىدهند ، بلكه آن را در نهايت از امارات ظنّيه شمردهاند و حتى در عمل هم به عنوان يكى از امارات معتبره مورد قبول واقع شده است .
شايد بتوان گفت شهرت در فقه در حكم نظريّهء مشورتى در حقوق و قضاى عرفى است . در عرف حقوقى معاصر معمول است كه هرگاه قاضى در استنباط از مواد قانونى يا تطبيق مبانى قانونى با موارد و مصاديق دچار مشكل و ترديدى شود به عمل و رويّه اكثر محاكم مراجعه و مطابق آن عمل مىكند .
* * *
سيره
سيره در لغت به معنى روش است و در اصطلاح اصول فقه ، بر رويّهء مستمرّه و بناء عملى مردم نسبت به فعل يا ترك فعل اطلاق مىشود . در فقه اماميّه ، سيره گاهى از اوقات به عنوان يكى از منابع استخراج احكام فقهى مورد استفاده قرار مىگيرد . سيره در اصول فقه بر دو معنى اطلاق مىگردد :
1 ) سيرهء عقلاء - منظور رويّهء عملى خردمندان اعم از مسلمين و غير آن مىباشد ؛ كه آن را در اصطلاح بناء عقلاء مىگويند .
2 ) سيرهء اسلامى - منظور رويّهء عملى مسلمانان و گاهى بعضى فرق مانند اماميّه است ؛ كه در اصطلاح ، سيرهء اسلامى مىخوانند .
سيره به هر دو معنى فوق نزد فقهاى اماميّه مستقلّا ارزش فقهى ندارد و تنها زمانى ارزشمند است كه بتوان با مقدّماتى كه ذيلا شرح آن خواهد آمد ، موافقت معصوم را از طريق آن كشف نمود .