شهرت
شهرت يكى از موضوعاتى است كه در مبحث امارات و حجج شرعيه مورد بحث فقها قرار مىگيرد . در لغت عرب ، شهرت به معناى باز شدن ، شايع شدن ، پخش شدن ، ظاهر شدن ، بالا رفتن به كار رفته است . مثلا وقتى كه كسى شمشير خود را از غلاف بيرون مىكشد ، عرب مىگويد : شهر سيفه - يعنى شمشيرش را ظاهر كرد ، يا بالا برد . « 1 »
اقسام شهرت :
محدّثين ، حديثى را كه راويان زيادى آن را نقل كردهاند ولى تعداد آنان به حدّى نيست كه حديث متواتر باشد ، مىگويند حديث مشهور ؛ اين نوع شهرت در فقه به شهرت روائى معروف است .
فقها به آن دسته از فتواهايى كه مورد موافقت عدّهء زيادى است ولى به حد اجماع نرسيده باشد ، مىگويند فتواى مشهور ؛ از اين نوع شهرت در اصطلاح فقه به شهرت فتوائى تعبير مىشود . گاهى نيز اتفاق
هامش
( 1 ) شهر سيفه سلّه فرفعه ، المنجد .