2 - دليل منفصل
در اين طريق ، توقيت از دليل جداگانهاى غير از دليل اصل وجوب عمل ، استفاده مىشود ، يعنى دو دليل است كه يكى اصل وجوب عمل و ديگرى ، وقت آن را بيان مىكند .
مثل اينكه شارع ، ابتدا بگويد : « صلّ صلاة الظهر و العصر » و سپس بگويد : « صلّ صلاة الظهر و العصر من دلوك الشمس الى غسق الليل » ، و يا ابتدا بگويد : « صم يوم رمضان » و سپس بگويد : « صم يوم رمضان من طلوع الفجر الى المغرب » .
اكنون بايد ديد نظر مصنّف در مورد تبعيّت و يا عدم تبعيّت و يا عدم تبعيّت قضاء از امر اداء يا امر جديد ، در هر قسم ، چيست ؟
نظر مصنّف در توقيت به دليل متّصل
در جايى كه توقيت به دليل متّصل ثابت شود ، مصنّف قائل است كه قضاء به « امر جديد » است ، به اين بيان :
در اينكه دليل بر وجوب عمل در وقتش ، و در محدودهاى كه در دليل آمده ( مانند :
زوال تا مغرب در نماز ظهر و عصر ) دلالت مىكند ، جاى بحث نيست ، يعنى مسلّم است كه مكلّف بايد واجب ( صلاة ظهر و عصر ) را در محدودهء زمانىاش ( زوال تا غروب ) بخواند . امّا دو مورد جاى بحث دارد :
1 - دلالت دليل بر اينكه بايد عمل در خارج وقت و محدوده ، آورده شود .
2 - دلالت بر اينكه نبايد عمل در خارج وقت و محدوده ، آورده شود .
به عبارت ديگر : در اينجا ، سه عقد داريم كه دو عقد ، ايجابى و يك عقد ، سلبى است .
دو « عقد ايجابى » عبارتند از :
1 - عمل در وقت معيّن خود انجام گيرد . اين عقد ايجابى ، مسلّم و قطعى است .
2 - عمل در خارج وقت خود انجام گيرد . اين عقد ايجابى ، قطعى نيست ، بلكه بايد