خلاف ، ديگر بحث اعاده معنى نخواهد داشت ؛ چرا كه موضوع شرطيّت طهارت خبثى براى مصلّى ، احراز الطهارة بود نه طهارت واقعى . با پذيرش طهارت احرازى ، اشكال مستشكل دفع شده و تعليل امام ( ع ) صحيح خواهد بود ؛ چون حضرت ( ع ) در پاسخ زراره كه علّت عدم اعادهء نماز را سؤال كرده بود ، فرمودند كه زيرا تو يقين به طهارت داشتى و بعد شك در بقاء آن كردى و نقض يقين به شك جايز نيست كه در واقع حضرت ( ع ) شرط صحّت صلاة را طهارت احرازى دانستهاند و زراره نيز با استصحاب طهارت وارد نماز شده است . لذا صلاة او واجد شرط طهارت است و اگر بعد از اتمام صلاة ، كشف خلاف هم بشود و او يقين كند كه در لباس نجس نماز خوانده است ، نمازش اعاده نخواهد داشت .
استصحاب ( شرح كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 99
مساهمون: محمد موسوى بجنوردى
ص٩٩