المتعدّد من أفراده « 1 » ليس من نحو وجود واحد له ، « 2 » بل متعدّد حسب تعدّدها ، « 3 » فلو قطع بارتفاع ما علم وجوده منها « 4 » لقطع بارتفاع وجوده « 5 » و إن شكّ فى وجود فرد آخر مقارن لوجود ذاك الفرد أو لارتفاعه بنفسه او بملاكه ، « 6 » كما إذا شكّ فى الاستحباب بعد القطع بارتفاع الإيجاب بملاك مقارن « 7 » أو حادث .
هامش
( 1 ) - در اين جملهء مرحوم آخوند ( ره ) كه مىفرمايد « . . . المتعدّد من افراده » ، تناقض وجود دارد . چون كلّى طبيعى يك فرد بيشتر ندارد .
( 2 ) - كلّى طبيعى
( 3 و 4 ) - افراد
توضيح : كلّى طبيعى در خارج به تعدّد افراد ، متعدّد است ؛ چرا كه نسبت كلّى طبيعى به افراد ، نسبت « آباء » است به « ابناء » نه نسبت « اب واحد » به « ابنائه المتعدّدة » .
( 5 ) - كلّى طبيعى
( 6 ) - شك در بقاى ملاك فرد مثلا ملاك وجوب ( رجحان و محبوبيّت ) .
( 7 ) - يقين داريم به ايجاد وجوب يا حرمت . سپس يقين به زوال آن پيدا مىكنيم ؛ ولى احتمال داده مىشود كه فرد ضعيفى از اين اراده ، موجود باشد كه با بقاى اين طلب ضعيف ، كلّى طلب باقى مانده باشد ، چه اين فرد ضعيف ، مقارن با ارتفاع ايجاب آمده باشد يا از همان وقتى كه ايجاب موجود شد ، پديد آمده باشد ، درهرصورت استصحاب جارى نمىشود .